Δελτίο Τύπου για το ευρωψηφοδέλτιο του ΕΠΑΜ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΤΟ ΕΥΡΩΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΤΟΥ Ε.ΠΑ.Μ.

«Σκέψου: Απόφασή μας, Το επόμενο βήμα»

Σε μια ανοιχτή εκδήλωση, μετά το Πάσχα, το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο, θα παρουσιάσει τους 42 υποψηφίους του, οι οποίοι συμμετέχουν στο ψηφοδέλτιο του κόμματος για τις Ευρωεκλογές. Η επιλογή των υποψηφίων έγινε, μέσα από τις προτάσεις των Οργάνων του Μετώπου και τις κατά τόπους οργανώσεις του. Το τελικό ψηφοδέλτιο επικυρώθηκε από το Εθνικό Συντονιστικό Συμβούλιο του Ε.ΠΑ.Μ, με κύριο γνώμονα την αντιπροσώπευση όλων αυτών που πιστεύει το Μέτωπο, και για τα οποία παλεύει, τα τρία χρόνια της ύπαρξης του.

Οι υποψήφιοι δεν είναι όλοι μέλη του κόμματος. Ένα σημαντικό ποσοστό είναι πολίτες με τους οποίους το Ε.ΠΑ.Μ. μοιράζεται κοινό όραμα για την Ελλάδα του αύριο.

Η καρδιά του ψηφοδελτίου

Υποψήφιος για την Ευρωβουλή είναι ο Γ.Γ. του Ε.ΠΑ.Μ, Δημήτρης Καζάκης, καθώς και στελέχη του κόμματος, τα οποία έχουν αποδείξει την αξία και τη μοναδικότητα τους.

Μεταξύ άλλων συμμετέχουν τα μέλη της Πολιτικής Γραμματείας του Ε.ΠΑ.Μ: Δημήτρης Κυπριώτης, Στρατηγός ε.α, Όθωνας Κουμαρέλλας, αρχιτέκτονας – μηχανικός, Αντώνης Παπαντωνίου, ναύαρχος ε.α, ο Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος, πρέσβης επί τιμή και ο Αλέξης Ξηφαράς, βιολόγος και μέλος της νεολαίας του Ε.ΠΑ.Μ.. Επίσης ο Θανάσης Λασκαράτος, επικεφαλής των Διεθνών Σχέσεων του Ε.ΠΑ.Μ, και σημαντικός σύνδεσμος με τα Ευρωπαϊκά Κινήματα και η υπεύθυνη Τύπου του Ε.ΠΑ.Μ, δημοσιογράφος Γεωργία Μπάστα.

Με ευρωπαϊκό άρωμα και καλλιτεχνικές συμμετοχές.

Ένας σημαντικός ελληνιστής, ο ισπανός διανοούμενος, συγγραφέας – κινηματογραφιστής, Πέδρο Ολάγια, ο οποίος τα τελευταία 20 χρόνια ζει στην Ελλάδα με την οικογένειά του, είπε το «ναι» και θα δώσει τη μάχη των ευρωεκλογών με το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο.

Από το χώρο της τέχνης, στη μάχη ρίχνονται η πολύ γνωστή ηθοποιός Αλεξάνδρα Λαδικού, η Κατερίνα Μουτσάτσου, η οποία παρά το γεγονός ότι ζει και εργάζεται στις Η.Π.Α., δίνει το δικό της αγώνα για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, καθώς και η ηθοποιός του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, Εύα Κεχαγιά. Στο ψηφοδέλτιο συμμετέχει η Όλγα Λασκαράτου, μουσικολόγος, γνωστή παραγωγός μουσικών εκπομπών του ραδιοφώνου καθώς και ο μουσικός, Θέμης Συμβουλόπουλος, απολυμένος της ΕΡΤ, ο οποίος σήμερα αγωνίζεται μέσα από την ΕΡΤ OPEN.

Επιστήμονες από όλη την Ελλάδα

Οικονομολόγοι, νομικοί, γιατροί, εκπαιδευτικοί, ελεύθεροι επαγγελματίες, άνεργοι κ.α συμμετέχουν στο ψηφοδέλτιο του Ε.ΠΑ.Μ, το οποίο έχει σημαντική αντιπροσώπευση των περισσοτέρων Περιφερειών της χώρας, από τη Θράκη έως την Κρήτη. Μεταξύ άλλων οι νομικοί Μάριος Μαρινάκος, Αναστάσιος Κώνστας και Ευαγγελία Χαραλάμπους, η σύμβουλος επιχειρήσεων και Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας για την Οργανωσιακή Μάθηση, Ανθή Θειοπούλου, οι οικονομολόγοι Ιωάννης Μαγγανάς και Γιάννης Αλεξανδρόπουλος κ.α.

Αναλυτικά τα ονόματα των υποψηφίων με αλφαβητική σειρά είναι:

Αγγελόπουλος Γιώργος – Ιδιωτικός υπάλληλος

Αίρις – Ασημακόπουλος Νικόλαος – Επιχειρηματίας

Αλεξανδρόπουλος Γιάννης – Οικονομολόγος

Αναστασάκης Αντώνης – Προγραμματιστής Η/Υ

Απδιάκου Βασιλεία – Τουριστικά Επαγγέλματα

Γεροντάκη Αλεξάνδρα – Ιδιωτική Υπάλληλος – Άνεργη

Γιαννιώτης Κώστας – Εκπαιδευτικός

Δανίλης Ανδρέας – Κτηνίατρος

Δόγου Ζωγραφιά – Πολιτικός Επιστήμων

Δραμιτινού Καλλιρρόη – Ιδιωτική Υπάλληλος

Θειοπούλου Ανθή – Σύμβουλος Επιχειρήσεων

Καζάκης Δημήτρης – Οικονομολόγος

Καραγιαννίδης Δημήτρης – Τεχνικός ΔΕΗ

Κεχαγιά Εύα – Ηθοποιός

Κοέδρου Ντίνα – Καθηγήτρια Αγγλικών

Κουμαρέλλας Όθωνας – Αρχιτέκτονας-Μηχανικός

Κουνενάκης Γιώργος – Μηχανικός Δομικών Έργων

Κουρουπάκη Δέσποινα – Συνταξιούχος Δημοσίου

Κυπριώτης Δημήτρης – Στρατηγός ε.α

Κώνστας Αναστάσιος – Δικηγόρος

Λαδικού Αλεξάνδρα – Ηθοποιός

Λασκαράτος Αθανάσιος – Ιδ. Υπάλληλος

Λασκαράτου Όλγα – Μουσικολόγος

Λέτσιος Γιώργος – Πολιτικός Μηχανικός

Μαγγανάς Γιάννης – Οικονομολόγος

Μάλλινσον Γουίλιαμ – Λέκτωρ Ιόνιου Πανεπιστημίου

Μαρινάκος Μάριος – Δικηγόρος

Μουτσάτου Κατερίνα – Ηθοποιός

Μπάστα Γεωργία – Δημοσιογράφος

Ξιφαράς Αλέξης– Βιολόγος

Ολάγια Πέδρο – Συγγραφέας

Πάνου Δημήτρης – Δικηγόρος

Παπαμεθοδίου Δησμοσθένης – Ιατρός

Παπαντωνίου Αντώνιος – Ναύαρχος ε.α

Πιερουτσάκος Γρηγόρης – Επιχειρηματίας

Σιδέρης Γιάννης – Φυσικός

Σιόβα Ιωάννα – Νοσηλεύτρια

Συμβουλόπουλος Θεμιστοκλής – Μουσικός

Τραϊφόρος Βασίλειος – Συγγραφέας

Φιδανάκη Γεωργία – Λογίστρια

Χαραλάμπους Ευαγγελία – Δικηγόρος

Χρυσανθόπουλος Λεωνίδας – Πρέσβης επί τιμή

Το ευρώ ως μηχανισμός παραγωγής χρέους

Originally posted on Ε.ΠΑ.Μ. Πάτρας:

banksy-euro-greece

του Μάριου Μαρινάκου*

Α. Το κόψιμο χρήματος στην ΕΕ

Στο άρθρο 105Α της Συνθήκης του Μάαστριχτ που κυρώθηκε με τον Ν.2077/1992 ορίζεται ότι:

«Άρθρο 105 Α

1. Η ΕΚΤ έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να επιτρέπει την έκδοση τραπεζογραμματίων μέσα στην Κοινότητα. Η ΕΚΤ και οι εθνικές κεντρικές τράπεζες μπορούν να εκδίδουν τραπεζογραμμάτια. Τα τραπεζογραμμάτια που εκδίδονται από την ΕΚΤ και τις εθνικές κεντρικές τράπεζες είναι τα μόνα τραπεζογραμμάτια που αποτελούν νόμιμο χρήμα μέσα στην Κοινότητα.

2. Τα κράτη μέλη μπορούν να εκδίδουν κέρματα, η ποσότητα των οποίων τελεί υπό την έγκριση της ΕΚΤ. Το Συμβούλιο, αποφασίζοντας με τη διαδικασία του άρθρου 189 Γ και μετά από διαβούλευση με την ΕΚΤ, μπορεί να θεσπίζει μέτρα για την εναρμόνιση της ονομαστικής αξίας και των τεχνικών προδιαγραφών όλων των κερμάτων που πρόκειται να κυκλοφορήσουν, στο βαθμό που είναι απαραίτητος για την ομαλή κυκλοφορία τους μέσα στην Κοινότητα.»

Σύμφωνα δε με το άρθρο 104…

View original 3,284 more words

Εκπομπή Α.Ε. #152 — 17 Απριλίου 2014 (Διορθωμένο)

Originally posted on Ε.ΠΑ.Μ. Πάτρας:

ekpompiae

Ακούστε την Εκπομπή Α.Ε. με τον Δ. Καζάκη και την Γ. Μπάστα.

View original

Ανταποκρίτρια του ΑΠΕ: «Με ανάγκασαν να σβήσω τη λέξη «λιτότητα» από τον λόγο της Μέρκελ»

15 Απριλίου 2014

Η δημοσιογράφος Φαίη Ι. Καραβίτη, ανταποκρίτρια του ΑΠΕ από τη Γερμανία, αναφέρει σε επιστολή της στον πρόεδρο του ΑΠΕ-ΜΠΕ, ότι δέχθηκε πιέσεις για να κάνει διαφορετική μετάφραση στις δηλώσεις της Μέρκελ και να σβήσει τη λέξη «λιτότητα».

Πώς τα μέτρα «λιτότητας», έγιναν «μέτρα εξυγείανσης»:
«Το απόγευμα της Παρασκευής (11.4.2014) δέχθηκα τηλεφώνημα από τον συνάδελφο Αρχισυντάκτη Ιωάννη Νάνο, ο οποίος μου μετέφερε την «δυσαρέσκεια κύκλων της κυβέρνησης» για την απόδοση ανακοίνωσης της Καγκελαρίας σε σχέση με την επίσκεψη της γερμανίδας Καγκελαρίου Α. Μέρκελ στην Αθήνα.
Κατά τους «κύκλους», ο όρος «Sparmaßnahmen», ο οποίος αναφερόταν στην ανακοίνωση, έπρεπε να αποδοθεί ως «μέτρα εξυγίανσης» και όχι «λιτότητας», όπως είχα γράψει εγώ. Αμέσως έστειλα με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο τόσο στον κ. Νάνο όσο και στον Διευθυντή Σύνταξης Πέτρο Δημητρόπουλο το πρωτότυπο κείμενο στα γερμανικά, αλλά, ως πρώτο δείγμα, και το λήμμα των όρων από το έγκυρο ηλεκτρονικό λεξικό «Linguee», το οποίο αποδίδει όρους σε πλαίσιο πραγματικών κειμένων. Στα αγγλικά, ο όρος ήταν ξεκάθαρα «austerity measures», χωρίς αμφιβολία, δηλαδή, «μέτρα λιτότητας» και αναφερόταν μάλιστα σε κείμενα οικονομικοπολοτικά, με θέμα την Ευρωζώνη και την κρίση στην Ελλάδα.
Ουδεμία απάντηση έλαβα από κάποιον εκ των προϊσταμένων μου, για να πληροφορηθώ αργότερα ότι έχει ακολουθήσει διόρθωση, με αντικατάσταση του όρου «λιτότητα» από τον όρο «εξυγείανση». Η λέξη μάλιστα γράφτηκε στο νέο τηλεγράφημα επανειλημμένα έτσι ακριβώς, ανορθόγραφα. Το παράδοξο ωστόσο είναι ότι και το τηλεγράφημα-διόρθωση έφερε την υπογραφή μου, χωρίς καν να ενημερωθώ σχετικά, γεγονός δεοντολογικά το λιγότερο απαράδεκτο.
Χωρίς σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας να ενημερωθώ από κάποιον συνάδελφο, την Κυριακή (13.4.2013) πληροφορήθηκα έκπληκτη ότι το ΑΠΕ-ΜΠΕ εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία αιτιολογεί την διόρθωση που μετέδωσε, υποστηρίζοντας ότι «επρόκειτο περί ενός λάθους στη μετάφραση που το ΑΠΕ-ΜΠΕ όφειλε να διορθώσει», αναφέρει η ίδια.

Η καταγγελία της δημοσιογράφου:
«Προς τον Πρόεδρο Δ.Σ. και Γεν. Διευθυντή ΑΠΕ-ΜΠΕ
κ. Αντώνη Σκυλλάκο
Βερολίνο, 14.4.2014
Κύριε Σκυλλάκο,
Λυπούμαι που αναγκάζομαι για μία ακόμη φορά να διαμαρτυρηθώ και επισήμως για την συμπεριφορά της Διεύθυνσης του ΑΠΕ-ΜΠΕ στο πρόσωπό μου.
Το απόγευμα της Παρασκευής (11.4.2014) δέχθηκα τηλεφώνημα από τον συνάδελφο Αρχισυντάκτη Ιωάννη Νάνο, ο οποίος μου μετέφερε την «δυσαρέσκεια κύκλων της κυβέρνησης» για την απόδοση ανακοίνωσης της Καγκελαρίας σε σχέση με την επίσκεψη της γερμανίδας Καγκελαρίου Α. Μέρκελ στην Αθήνα.
Κατά τους «κύκλους», ο όρος «Sparmaßnahmen», ο οποίος αναφερόταν στην ανακοίνωση, έπρεπε να αποδοθεί ως «μέτρα εξυγίανσης» και όχι «λιτότητας», όπως είχα γράψει εγώ. Αμέσως έστειλα με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο τόσο στον κ. Νάνο όσο και στον Διευθυντή Σύνταξης Πέτρο Δημητρόπουλο το πρωτότυπο κείμενο στα γερμανικά, αλλά, ως πρώτο δείγμα, και το λήμμα των όρων από το έγκυρο ηλεκτρονικό λεξικό «Linguee», το οποίο αποδίδει όρους σε πλαίσιο πραγματικών κειμένων. Στα αγγλικά, ο όρος ήταν ξεκάθαρα «austerity measures», χωρίς αμφιβολία, δηλαδή, «μέτρα λιτότητας» και αναφερόταν μάλιστα σε κείμενα οικονομικοπολοτικά, με θέμα την Ευρωζώνη και την κρίση στην Ελλάδα.
Ουδεμία απάντηση έλαβα από κάποιον εκ των προϊσταμένων μου, για να πληροφορηθώ αργότερα ότι έχει ακολουθήσει διόρθωση, με αντικατάσταση του όρου «λιτότητα» από τον όρο «εξυγείανση». Η λέξη μάλιστα γράφτηκε στο νέο τηλεγράφημα επανειλημμένα έτσι ακριβώς, ανορθόγραφα. Το παράδοξο ωστόσο είναι ότι και το τηλεγράφημα-διόρθωση έφερε την υπογραφή μου, χωρίς καν να ενημερωθώ σχετικά, γεγονός δεοντολογικά το λιγότερο απαράδεκτο.
Χωρίς σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας να ενημερωθώ από κάποιον συνάδελφο, την Κυριακή (13.4.2013) πληροφορήθηκα έκπληκτη ότι το ΑΠΕ-ΜΠΕ εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία αιτιολογεί την διόρθωση που μετέδωσε, υποστηρίζοντας ότι «επρόκειτο περί ενός λάθους στη μετάφραση που το ΑΠΕ-ΜΠΕ όφειλε να διορθώσει».
Ως συντάκτρια του πρώτου τηλεγραφήματος, οφείλω λοιπόν κι εγώ να επισημάνω:
- Η διατύπωση στην ανακοίνωση της Καγκελαρίας, αναφέρει: «Ihr Besuch ist aber auch ein Signal, dass die Bundesregierung die erfolgreichen Sparmaßnahmen Griechenlands weiter unterstützen wird». Η μετάφραση του αποσπάσματος έγινε ως εξής: «Η επίσκεψή της όμως είναι και ένα μήνυμα ότι η γερμανική κυβέρνηση θα συνεχίσει να στηρίζει τα επιτυχή μέτρα λιτότητας της Ελλάδας». Η επίμαχη φράση «die erfolgreichen Sparmaßnahmen», κατά την άποψη της Διεύθυνσης του ΑΠΕ-ΜΠΕ, έπρεπε να μεταφραστεί ως «Μήνυμα ότι η γερμανική κυβέρνηση θα συνεχίσει να στηρίζει την πορεία εξυγείανσης στην Ελλάδα μεταφέρει η καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ στην Αθήνα…». Στοιχειώδης γνώση της γερμανικής γλώσσας αρκεί προκειμένου να αντιληφθεί κανείς ότι η δεύτερη εκδοχή ουδεμία σχέση έχει με το γερμανικό κείμενο.
- Ως «μέτρα λιτότητας» μεταφράζει το «Sparmaßnahmen» και η γνωστή μηχανή μετάφρασης «Google Translate»
- Ως «austerity measures» αποδίδει τον όρο και η αγγλόφωνη υπηρεσία της Deutsche Welle, στην οποία, υποθέτω, δεν μπορεί να καταλογιστεί άγνοια του γενικότερου πλαισίου στο οποίο τοποθετείται η γερμανική κυβέρνηση (http://www.dw.de/greece-not-out-of-the-woods/a-17552774).
- Οι όροι «Sparmaßnahmen» και «Sparprogramm», οι οποίοι, για ευνόητους λόγους, απαντώνται τα τελευταία χρόνια εξαιρετικά συχνά στον γερμανικό Τύπο και σε δηλώσεις γερμανών αξιωματούχων, αποδίδονταν ως τώρα τόσο από το ΑΠΕ-ΜΠΕ όσο και από το σύνολο των ελληνικών ΜΜΕ ως «μέτρα λιτότητας» και «πρόγραμμα λιτότητας» αντίστοιχα. Μπορείτε να ανατρέξετε στο αρχείο σας – ενδεχομένως να χρειαστεί να εκδώσετε μερικές δεκάδες διορθώσεις. Η δε «εξυγίανση», με την οικονομική/πολιτική έννοια, αποδίδεται συνήθως στα γερμανικά ως «Sanierung» ή και «Konsolidierung».
- Σε ό,τι αφορά, τέλος, την «πλειάδα μεταφραστών και γερμανομαθών» την οποία επικαλείστε, θα με ενδιέφερε να μάθω εάν οι εν λόγω μεταφραστές και γερμανομαθείς προτίθενται να εκτεθούν και επωνύμως με την άποψή τους.

Το ζήτημα ωστόσο δεν πιστεύω ότι αφορά την ακριβή ή όχι μετάφραση μιας επίσημης ανακοίνωσης της Καγκελαρίας, καθώς η απόδοση που επιλέχθηκε αποτελεί ξεκάθαρα πολιτική επιλογή και όχι …προσήλωση στην γλωσσική ορθότητα.
Ανησυχητικότερο είναι το γεγονός ότι για δεύτερη φορά σε διάστημα τεσσάρων μηνών – και πάντα με αφορμή ανταλλαγή επισκέψεων μεταξύ Πρωθυπουργού και Καγκελαρίου – προϊστάμενός μου στο ΑΠΕ-ΜΠΕ επικαλείται «δυσαρέσκεια της κυβέρνησης». Υπενθυμίζω ότι την πρώτη φορά φθάσατε στο σημείο να με απειλήσετε και εγγράφως, επειδή αρνήθηκα να μεταδώσω «είδηση» η οποία αποδείχθηκε ψευδής (βλ. Επιστολές με αρ.Πρωτ. B508 και Α530). Διερωτώμαι λοιπόν, εύλογα, εάν το ΑΠΕ-ΜΠΕ είναι ανεξάρτητος οργανισμός με αποστολή την έγκυρη ενημέρωση των ΜΜΕ ή μηχανισμός κυβερνητικής προπαγάνδας.
Εκφράζω λοιπόν την απογοήτευσή μου, όχι μόνο για το γεγονός της παρέμβασης αυτής καθεαυτής, αλλά και για την επιλογή της Διεύθυνσης του ΑΠΕ-ΜΠΕ, χωρίς καν να με ενημερώσει, να με διασύρει δημοσίως, αποδίδοντάς μου την ευθύνη για την «ανάγκη» να εκδοθεί δεύτερο τηλεγράφημα ως διόρθωση. Στην πραγματικότητα όμως ούτε αυτό θα έπρεπε να με ξαφνιάζει, καθώς η Διεύθυνση του Πρακτορείου ενάμιση χρόνο τώρα όχι μόνο δεν έχει ενδιαφερθεί να γνωρίσει τον ανταποκριτή του στο Βερολίνο, αλλά απαξιώνει να απαντήσει και σε σοβαρά υπηρεσιακά και εργασιακά ζητήματα που της έχουν τεθεί και παραμένουν άλυτα (πχ. εργασία μου επί επτά ημέρες την εβδομάδα χωρίς αμοιβή ή ρεπό επί 18 μήνες).
Κατόπιν τούτων, θα συμφωνήσετε, νομίζω, ότι οφείλω να υπερασπιστώ τόσο την επαγγελματική μου αξιοπρέπεια όσο και τα εργασιακά μου δικαιώματα. Η θέση του ανταποκριτή στο Βερολίνο, ειδικά αυτή την εποχή, είναι εξαιρετικά ευαίσθητη και απαιτητική και θα περίμενε κανείς ότι η Διεύθυνση του εθνικού Πρακτορείου Ειδήσεων θα επέλεγε, αν όχι να την κάνει ευκολότερη, τουλάχιστον να μην την υπονομεύει.
Για όλους αυτούς τους λόγους είμαι υποχρεωμένη να ενημερώσω τα συνδικαλιστικά όργανα του κλάδου.
Φαίη Ι. Καραβίτη».

Εκπομπή Α.Ε. #151 — 15 Απριλίου 2014

Originally posted on Ε.ΠΑ.Μ. Πάτρας:

ekpompiae

Ακούστε την Εκπομπή Α.Ε. με τον Δ. Καζάκη και την Γ. Μπάστα.

View original

Ο Δ. Καζάκης στον Χολαργό — 14 Απριλίου 2014

Ομιλία του Γ. Γ. του ΕΠΑΜ, Δημήτρη Καζάκη, σε εκδήλωση του ΕΠΑΜ Παπάγου-Χολαργού, στο Αμφιθέατρο Μίκη Θεοδωράκη, στις 14 Απριλίου 2014.

μέσω Ο Δ. Καζάκης στον Χολαργό — 14 Απριλίου 2014 | Ε.ΠΑ.Μ. Πάτρας.

 

Ιστορική Διαδρομή της ΕΕ-Προβλήματα-Προτάσεις για λύση στην Κρίση

 

Ιστορική Διαδρομή της ΕΕ-Προβλήματα-Προτάσεις για λύση στην Κρίση

 

 

του Λεωνίδα Χρυσανθόπουλου*

 

 

 

Όλοι μας γνωρίζουμε σε γενικές γραμμές την ιστορία της ΕΕ και δεν θα ήθελα να την επαναλάβω εδώ. Αυτό που θα επιχειρήσω να αναπτύξω είναι  μια γρήγορη περιγραφή των Συνθηκών της ΕΕ, τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν, Η Ελλάδα, και θα αναφερθώ σε προτάσεις για την επίλυση της κρίσης.

 

 

 

Αρχίζουμε με την Συνθήκη της Ρώμης του 1957 που δημιούργησε την ΕΟΚ και τα τέσσερα θεσμικά όργανά της, το Συμβούλιο Υπουργών, την Ε. Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Έξη ήσαν τα πρώτα Κράτη Μέλη που έπρεπε να διαχειρισθούν την ελεύθερη διακίνηση αγαθών, υπηρεσιών, κεφαλαίων και εργασίας, καθώς και την ΚΑΠ.

 

 

 

Το 1987 υπογράφεται η  Ενιαία Ευρωπαϊκή  Πράξη η οποία δημιούργησε  την ενιαία ή εσωτερική αγορά που απαγόρευσε τα μη δασμολογικά εμπόδια και καθιέρωσε την εναρμόνιση ώστε να …
μην υπάρχουν διαφορές σε προϊόντα και υπηρεσίες που παράγονται στα ΚΜ. Αντικαταστάθηκε η ομοφωνία με ενισχυμένη ψηφοφορία σε πολλούς τομείς, που έδινε περισσότερες ψήφους στα μεγαλύτερα ΚΜ.

 

 

 

Το 1992 υπογράφεται η Συνθήκη του Μάαστριχ, με την οποίαν όλα τα ΚΜ πλην ΗΒ και Δανίας, θα καταργούσαν τα εθνικά τους νομίσματα και θα υιοθετούσαν το ενιαίο νόμισμα, το ευρώ. Τα 18 ΚΜ της ευρωζώνης  έχουν εγκαταλείψει τον εθνικό έλεγχο των επιτοκίων και του προσδιορισμού της συναλλαγματικής ισοτιμίας. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική  Τράπεζα αποφασίζει για όλα αυτά πλέον.

 

 

 

Το 1998 πηγαίνουμε στην Συνθήκη του Άμστερνταμ η οποία επεξέτεινε  την λήψη  αποφάσεων με  ψηφοφορία με ενισχυμένη πλειοψηφία σε ακόμα περισσότερους τομείς. Έδωσε στην ΕΕ κώδικα ανθρώπινων  δικαιωμάτων, εξωτερικά σύνορα, μεταναστευτική πολιτική και το Ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης, που απετέλεσε μια οπισθοχώρηση γιατί προέβλεπε την έκδοση ακόμα και για περιπτώσεις πράξεων που δεν είναι αξιόποινη στην χώρα από την οποίαν ζητείται η έκδοση.

 

 

 

Η Συνθήκη της Νίκαιας το 2001 κατάργησε το δικαίωμα αρνησικυρίας και επεξέτεινε την ενισχυμένη πλειοψηφία σε άλλους μη οικονομικούς τομείς. Προέβλεψε επίσης την ενισχυμένη συνεργασία.

 

 

 

Και έτσι φθάνουμε το 2009 στην Συνθήκη της Λισσαβόνας. Με την Συνθήκη αυτή καταργείται η ΕΚ και αντικαθίσταται με την ΕΕ, που έχει ιδίαν νομική οντότητα χωριστή και ανωτέρα των  ΚΜ. Και όλοι οι υπήκοοι των ΚΜ γίνονται υπήκοοι της νέας οντότητας, αποκτώντας την ευρωπαϊκή υπηκοότητα. Το σημαντικό όμως στην Λισσαβόνα είναι η αλλαγή του τρόπου λήψεως των αποφάσεων που δίνει μεγαλύτερη δύναμη και εξουσία στα μεγάλα ΚΜ. Από φέτος λοιπόν, για την ψήφιση νομοθεσίας ΕΕ από το Συμβούλιο Υπουργών, θα χρειασθεί το 55% των ΚΜ  (15 από 28) εφ’ όσον τα 15 ΚΜ αποτελούν το 65% του συνόλου του πληθυσμού της ΕΕ που είναι περίπου 500 εκατομμύρια. Αυτό σημαίνει ότι η Γερμανία και η Γαλλία , έχοντας και οι δυο το 1/3 του πληθυσμού της Ευρώπης και το μισό πληθυσμό της Ευρωζώνης, μπορούν με την βοήθεια ενός ή δυο μικρότερων κρατών να παρεμποδίσουν την υιοθέτηση  αποφάσεων που δεν θέλουν ή αντίθετα να να προωθήσουν αποφάσεις που επιθυμούν. Επίσης η Λισσαβόνα θεσμοθέτησε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο  από άτυπο όργανό που ήταν, καθιέρωσε μόνιμο Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που ουσιαστικά ασκεί και την προεδρία του Συμβουλίου Υπουργών, μειώνοντας έτσι δραστικά την σημασία της Προεδρίας που ασκούν τα Κράτη Μέλη που είναι πλέον διαχειριστικής αντί ουσιαστικής φύσεως. Η Λισσαβόνα επίσης ενσωματώνει όλες τις άλλες προαναφερθείσες Συνθήκες καθώς επίσης και τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ.

 

 

 

Μέχρι την μεγάλη διεύρυνση του 2003, η ΕΕ δούλευε αποτελεσματικά, όχι όμως τόσο αποτελεσματικά όπως τις δεκαετίες του 70 με 90. Μέχρι τότε οι ΥΠ ΕΞ στα πλαίσια του Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων έπαιρναν πολιτικές αποφάσεις και έλυναν τα θέματα του  Προϋπολογισμού, της γεωργίας και άλλα μόνοι τους χωρίς την παρουσία των εμπειρογνωμόνων. Κλεινόντουσαν μόνοι τους μέχρι  αργά την νύχτα ή την άλλη μέρα το πρωί και έλυναν τα προβλήματα με απευθείας διάλογο. Και βεβαίως ελαμβάνοντο σοβαρώς υπ όψη τότε τα συμφέροντα των λαών τους, σε αντίθεση με  ότι συμβαίνει σήμερα. Από το 2004 και μετά τα Συμβούλια Γενικών Υποθέσεων παρουσίαζαν το εξής θέαμα. Ερχόντουσαν οι Υπουργοί, έκαναν μια παρέμβαση, που είχαν γράψει άλλοι για όλα τα θέματα της ΗΔ και μετά φεύγανε για διμερείς δήθεν συναντήσεις χωρίς να παρακολουθούν τι λένε οι άλλοι συνάδελφοί τους. Ορισμένοι μάλιστα έμεναν μέχρι το μεσημβρινό γεύμα και μετά φεύγανε. Παρατηρείται λοιπόν μια ΟΗΕ ποίηση της ΕΕ που βέβαια δεν δούλεψε προς όφελος της ΕΕ και της αποτελεσματικότητάς της. Εάν η πολιτική ηγεσία της ΕΕ ήταν σοβαρή θα έπρεπε να αφιέρωνε  τουλάχιστο ένα τριήμερο το μήνα για τα Συμβούλια Γενικών Υποθέσεων. Αλλά δεν μπορούσαν να διαθέσουν τρεις  μέρες το μήνα για την Ευρώπη με αποτέλεσμα η ΕΕ να πέσει στα χέρια των γραφειοκρατών των Βρυξελλών. Ένα άλλο μεγάλο μειονέκτημα ήταν οι συνεχείς πανηγυρισμοί των ανακοινωθέντων των Ευρωπαϊκών Συμβουλίων που δημιουργούσε την εσφαλμένη εντύπωση ότι κάθε Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έλυνε όλα τα προβλήματα της ΕΕ. Η πιο μεγάλη αποτυχία ήταν η Στρατηγική της Λισσαβόνας που είχε σαν στόχο να  κάνει την ΕΕ την πιο ανταγωνιστική και δυναμική οικονομία στον κόσμο μέχρι το2010 με καλύτερες και περισσότερες θέσεις εργασίας  και μεγαλύτερη κοινωνική συνοχή. Το 2009 όλοι ομολόγησαν ότι η Στρατηγική απέτυχε. Το 2000 οι άνεργοι στην ΕΕ των 27 ήσαν 20 εκατ. Και το 2013 ήσαν 26 εκατ. 200 χιλιάδες σύμφωνα με την eurostat.

 

 

Ας δούμε λίγο την Ελλάδα. Τρεις ήταν οι λόγοι που ώθησαν τον Κ. Καραμανλή  να προωθήσει την ένταξη της χώρας μας στην ΕΟΚ. Πρώτος ήταν η διασφάλιση της δημοκρατίας, δεύτερος η προστασία από την Τουρκία και τρίτος  η οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Υπενθυμίζεται ότι η δημοκρατική τότε ΕΟΚ καταπολέμησε την στρατιωτική δικτατορία με όλα τα μέσα και πάγωσε την Συμφωνία Σύνδεσης και το Χρηματοδοτικό πρωτόκολλο, σε αντίθεση με το ΝΑΤΟ που την υποστήριξε. Ο Ξενοφών Ζολώτας στο βιβλίο που είχε εκδόσει το 1978 αναφέρθηκε στην θετική συμβολή της Ελλάδας στην ΕΟΚ και προσδιόρισε τρεις τομείς  όπου η Ελλάδα είχε συγκριτικά πλεονεκτήματα έναντι των άλλων κρατών μελών. Ο ορυκτός πλούτος, η γεωγραφική θέση με εύκολη πρόσβαση στην Μέση Ανατολή  και η εμπορική ναυτιλία. Όταν ενταχθήκαμε το 1981 είχαμε μια δυνατή βιομηχανία με ετήσια ανάπτυξη της τάξεως των 7.4 %, μια δυναμική  Γεωργία με αυτάρκεια στα περισσότερα προϊόντα και  με 24.2% του πληθυσμού να ασχολείται μαζί της. Μετά την ένταξή μας , αναγκασθήκαμε να περιορίσουμε την παραγωγή χάλυβος μια και υπήρχε υπερπαραγωγή στις χώρες  ΕΟΚ, καταργήσαμε την βιομηχανία παραγωγής αυτοκινήτων μας. Περιορίσαμε την παραγωγή ελαιόλαδου μας μια και υπήρχαν οι λίμνες ελαιόλαδου στην ΕΟΚ και αναδιαρθρώσαμε την γεωργία και μειώσαμε το ποσοστό του πληθυσμού που εργαζόταν στην γεωργία. Και στο τέλος μείναμε μόνο με τον τουρισμό . Και για πολλά χρόνια με την αγορά πολεμικών εξοπλισμών , απασχολούσαμε τους Γερμανούς, Γάλλους και Βέλγους εργάτες στον τομέα αυτό οι οποίοι διαφορετικά  θα ήσαν άνεργοι. Βεβαίως τα Κοινοτικά κονδύλια βοήθησαν την ανάπτυξη της χώρας και πολλά έργα υποδομής έγιναν. Η γεωργία βοηθήθηκε αν και είναι άγνωστο πόσα ποσά πήγαν πράγματι στο σκοπό τους. Την πρωτοχρονιά του 2002 μπήκαμε στην ευρωζώνη και μετά από μερικά χρόνια αρχίσανε τα προβλήματα που μας οδήγησαν στην σημερινή κατάσταση. Από την 11 Σεπτεμβρίου 2001 και μετά από τα τρομοκρατικά κτυπήματα στην Μαδρίτη και το Λονδίνο, άρχισε να αυξάνεται το δημοκρατικό έλλειμμα στην ΕΕ με τα μέτρα που είτε επιβλήθηκαν στην ΕΕ από τις ΗΠΑ είτε τα υιοθέτησε με δική της πρωτοβουλία. Αποτέλεσμα των μέτρων αυτών είναι η συνεχής παρακολούθηση του ευρωπαϊκού λαού από τους κρατικούς μηχανισμούς τους.

 

 

 

Ας έρθουμε τώρα στην Ελληνική οικονομική κρίση. Η Ελληνική Κυβέρνηση υπέγραψε την δανειακή σύμβαση του Μαΐου 2010 για να μπορέσει μετά από μέτρα λιτότητας, αναδιάρθρωση του κράτους, και αναπτυξιακών πολιτικών να μειώσει το δημόσιο χρέος που το 2009 ήταν 129% του ΑΕΠ η 299 δις. ευρώ. Μετά από δυο μνημόνια και λανθασμένη πολιτική τόσο της ΕΕ και του ΔΝΤ αλλά και των Ελληνικών κυβερνήσεων, η Ελλάδα βρίσκεται στα πρόθυρα καταστροφής. Η Ελλάδα δανείσθηκε ένα συνολικό ποσό 191 δις από το 2010 μέχρι τέλος του 2013. Και όχι μόνο το Δημόσιο Χρέος δεν μειώθηκε αλλά αυξήθηκε σε 175% σε ποσοστό ΑΕΠ ήτοι σε 321 δις ευρώ. Η ανεργία από 470.620 άτομα, δηλαδή 9,5% έφθασε τέλος του 2013 σε 1.374.054 άτομα, ήτοι 27,6%. Οι λόγοι αποτυχίας των μέτρων οφείλονται κυρίως στο ότι δεν λήφθηκε υπ’ όψη ο ανθρώπινος παράγων. Ο Έλληνας πολίτης αγνοήθηκε εντελώς και σαν αποτέλεσμα, η Ελλάδα αντιμετωπίζει σήμερα μια άνευ προηγουμένου κοινωνική καταστροφή και τις αρχές μιας ανθρωπιστικής κρίσης. Και παρά την παραδοχή των λαθών τους, η ΕΕ και το ΔΝΤ εξακολουθούν την εφαρμογή της ίδιας λανθασμένης πολιτικής η οποία έχει αποδειχθεί ότι είναι αναποτελεσματική.

 

 

 

Oταν ξέσπασε η κρίση το 2010, η κυβέρνηση αντί να ζητήσει την δανειακή σύμβαση, έπρεπε τουλάχιστο να είχε επιχειρήσει να ζητήσει την εφαρμογή του άρθρου 122 παρ. 2 της Συνθήκης της Λισσαβόνας η οποία αναφέρει τα εξής: “Όταν ένα κράτος-μέλος αντιμετωπίζει δυσκολίες ή διατρέχει μεγάλο κίνδυνο να αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες οφειλόμενες σε φυσικές καταστροφές ή έκτακτες περιστάσεις που εκφεύγουν από τον έλεγχό του, το Συμβούλιο προτάσσει της Επιτροπής μπορεί να αποφασίσει την χορήγηση, υπό ορισμένους όρους, χρηματοδοτική ενίσχυση της Ένωσης”. Η παράγραφος 2 δεν εφαρμόσθηκε γιατί το θέμα θεωρήθηκε από την Ε Επιτροπή  και από τα ΚΜ σαν ένα καθαρό Ελληνικό πρόβλημα και όχι, όπως αναγνωρίσθηκε αργότερα, σαν αποτέλεσμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσεως, για την οποίαν η Ελλάδα δεν ευθυνόταν.

 

 

 

Αλλά  δεν είναι μόνο ότι τα μέτρα είναι λανθασμένα, αποτελούν επίσης κατάφωρη παραβίαση της ίδιας της Συνθήκης της Λισσαβώνας, άρθρα 2 και 3 έχουν παραβιασθεί. Το άρθρο 2 αναφέρει ότι η Ένωση βασίζεται στις αξίες του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας, του κράτους δικαίου καθώς και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το άρθρο 3 αναφέρει ότι η Ένωση έχει σκοπό να προάγει την ειρήνη, τις αξίες της και την ευημερία των λαών της. Τα άρθρα 145-150, αναφορικά με την απασχόληση έχουν επίσης παραβιασθεί, τα άρθρα 151-166 αναφορικά με την κοινωνική πολιτική και τα άρθρα 165 και 166 για την ενίσχυση της επαγγελματικής εκπαίδευσης. Καταρρακώθηκε επίσης ο Χάρτης  των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ που είναι ενσωματωμένος στην Συνθήκη της Λισσαβόνας. Μερικές από τις παραβιάσεις. Άρθρο 1 για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, 11 για την ελευθερία έκφρασης και πληροφόρησης, 12 για το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι, 14 για το δικαίωμα στην εκπαίδευση, 15 για το δικαίωμα προς εργασία, 17 για το δικαίωμα της ιδιοκτησίας, 20 αναφορικά με την ισότητα έναντι του νόμου, 25 για τα δικαιώματα των ηλικιωμένων, 26 για την ένταξη των ανάπηρων, 30 αναφορικά με την προστασία σε περίπτωση αδικαιολόγητης απόλυσης, 34 για την κοινωνική ασφάλιση, 35 για την προστασία της υγείας. Γερμανοί ακτιβιστές έχουν ήδη καταθέσει την υπό στοιχεία OTP CR 345/12, αγωγή κατ’ αγνώστων στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για βλάβη της υγείας του Ελληνικού πληθυσμού. Εκατοντάδες γραπτές μαρτυρικές καταθέσεις υποβάλλονται προς ενίσχυση της αγωγής.

 

 

 

Για να αποτραπεί η καταστροφή της Ελλάδας προτείνεται η εξής λύση:

 

 

 

Να καταγγελθεί η Δανειακή Σύμβαση του Μαΐου 2010, που υπεγράφη μεταξύ της Ελλάδος και των Κρατών-μελών της Ευρωζώνης, με βάση τα άρθρα 48-52 της Σύμβασης της Βιέννης του ΟΗΕ, αναφορικά με το Δίκαιο των Συνθηκών. Τα άρθρα αυτά προβλέπουν την ακύρωση μιας Συνθήκης εφ’ όσον χρησιμοποιήθηκε δόλος, υπήρξε σφάλμα, ασκήθηκε πίεση σε εκπρόσωπο του κράτους κλπ. Η Ελλάδα θα πρέπει παράλληλα να ζητήσει αποζημίωση από την ΕΕ για τις ζημιές  που προκάλεσε. Η ζημία, στην χώρα, σύμφωνα με  συντηρητικούς υπολογισμούς ανέρχεται στο ύψος του δήθεν χρέους. Υπενθυμίζεται το άρθρο 41 παρ. 3 του Χάρτου Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, το οποίο αναφέρει ότι: “Κύαθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην αποκατάσταση εκ μέρους της Ένωσης, της ζημίας που του προξένησαν τα θεσμικά όργανα ή οι υπάλληλοί της, κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, σύμφωνα με τις γενικές αρχές που είναι κοινές στα δίκαια των κρατών-μελών. “Η παύση πληρωμών των τόκων που θα επέλθει με την καταγγελία της Δανειακής Σύμβασης και η αποζημίωση που θα δοθεί στην Ελλάδα, θα της επιτρέψουν να αποκαταστήσουν τις ζημίες και να υλοποιηθούν αναπτυξιακές πολιτικές. Θα πρέπει επίσης η Ελλάδα να αποχωρήσει από την Ευρωζώνη για να μπορέσει να εφαρμόσει μια επωφελή οικονομική πολιτική, που δεν μπορεί να το κάνει όντας στην ευρωζώνη. Η προτεινόμενη λύση δεν θα είναι εύκολη στην εφαρμογή της. Αλλά είναι οπωσδήποτε καλύτερη από την εσφαλμένη πολιτική που εφαρμόζεται σήμερα και που με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί την χώρα στην καταστροφή. Και είναι παρήγορο ότι υπάρχουν πολιτικά κόμματα που υποστηρίζουν μια τέτοια προσέγγιση.

 

 

 

Για την EE προτείνονται τα εξής:

 

 

 

H EE για να δουλέψει αποτελεσματικά, θα πρέπει να μεταλλαχθεί ώστε να έχει σαν μοναδική προτεραιότητα την προστασία των συμφερόντων των λαών της Ευρώπης και όχι των τραπεζιτών όπως έχει εξελιχθεί σήμερα. Θα πρέπει να αλλάξει ο αναποτελεσματικός τρόπος λειτουργίας του, με την υιοθέτηση ενός νέου καταστατικού χάρτη, σε αντικατάσταση της παραβιασθείσης Λισσαβόνας. Ο νέος χάρτης δεν θα πρέπει να γίνει από τα υφιστάμενα και αποτυχημένα θεσμικά όργανα της ΕΕ, αλλά από κινήματα πολιτών των κρατών μελών, που θα υποβάλλουν τις προτάσεις τους σε μια ευρωπαϊκή συνέλευση αποτελούμενη από εκπρόσωπους των κινημάτων πολιτών των ΚΜ. Το τελικό κείμενο θα υποβληθεί, εκ μέρος των Ευρωπαϊκών Λαών, στα θεσμικά όργανα για υλοποίηση. Στο μεταξύ διάστημα, η ΕΕ θα πρέπει να κάνει πολιτική απλής διαχείρισης. Με την λύση αυτή μπορεί να παύσει η ΕΕ να καταστρέφει τα ΚΜ της και να επεμβαίνει κατά τρόπον απροκάλυπτο σε τρίτες χώρες σαν την Ουκρανία.

 

 

 

Για την ανθρωπότητα προτείνεται το εξής:

 

 

 

Η διαγραφή του παγκόσμιου χρέους αποτελούμενο από 600 τρισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, θα επιτρέψει στην ανθρωπότητα να ξεκινήσει επί νέας και υγιούς βάσεως. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα στην ιστορία της ανθρωπότητας διαγραφής χρεών. Από την αρχαία Ελληνική σεισάχθεια, στο Ιωβηλαίο των αρχαίων εβραϊκών κοινοτήτων, όπου κάθε πενήντα χρόνια διέγραφαν τα μεταξύ τους χρέη και ξανάρχιζαν από την αρχή. Ακόμα και στην δεκαετία του 70 οι ανεπτυγμένες χώρες της Δύσης διέγραψαν τα χρέη του κινήματος των αδέσμευτων επιτρέποντας έτσι την οικονομική απογείωση της Γιουγκοσλαβίας. Από την διαγραφή του παγκόσμιου χρέους θα χάσουν οι τράπεζες, αλλά οι τραπεζίτες δεν θα πεινάσουν, όπως πεινάει σήμερα ένα τμήμα της ανθρωπότητας. Κερδισμένη θα βγει η ανθρωπότης στο σύνολό της γιατί θα της δοθεί η ευκαιρία να ξαναρχίσει από την αρχή με πιο υγιείς βάσεις.

 

 

 

Για να υλοποιηθούν όμως οι προαναφερθείσες προτεινόμενες λύσεις χρειάζονται πολιτικοί με φαντασία και τόλμη, πολιτικοί που ενδιαφέρονται για την πρόοδο της ανθρωπότητας και όχι για την εξουσία που τους επιτρέπει να πλουτίζουν. Τέτοιοι πολιτικοί δεν υπάρχουν σήμερα. Πρέπει όμως να τους δημιουργήσουμε.

 

 

 

*Εισήγηση του Πρέσβη Λεωνίδα στην Ημερίδα που έγινε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στις 11 Μαρτίου και οργανώθηκε από το Ινστιτούτο Διεθνών Νομικών Σπουδών Καθ. Ηλία Κρίσπη και από το Κύκλο Διπλωματών.

 

Ο Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος, Πρεσβης ε.τ. είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΕΠΑΜ και υποψήφιος ευρωβουλευτής.

μέσω ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ – Ε.ΠΑ.Μ.: Ιστορική Διαδρομή της ΕΕ-Προβλήματα-Προτάσεις για λύση στην Κρίση.

Η Ελλάδα ήταν το δείπνο στο «πάρτι της εξόδου»!

Η Ελλάδα ήταν το δείπνο στο «πάρτι της εξόδου»!

 

 

του Δημήτρη Καζάκη

 

 

Χαρές και πανηγύρια για τους δωσίλογους της κυβέρνησης. Πούλησαν για μια φορά ακόμη την Ελλάδα στις αγορές, δηλαδή στα συνεταιράκια τους. Με το αζημίωτο πάντα. Ταυτόχρονα φρόντισαν να υπάρξει και το απαραίτητο τρομοκρατικό χτύπημα, ώστε να εμφανιστούν ως «εγγυητές της ομαλότητας». Ενώ την Παρασκευή υποδέχτηκαν την επιτετραμμένη του Μεγάλου Αφεντικού, der große Boss, την κ. Μέρκελ, η οποία για δεύτερη φορά έρχεται να οριοθετήσει – με τον γνωστό τρόπο που τα αρπαχτικά αιλουροειδή της ζούγκλας οριοθετούν την περιοχή τους – την Ελλάδα ως δικό της οικόπεδο.

 

 

Θα προσέξατε φαντάζομαι πώς ο φερόμενος ως πρωθυπουργός του οικοπέδου, κ. Σαμαράς, κουνά ασυντόνιστα το πόδι του όταν βλέπει την κ. Μέρκελ. Είναι ο τρόπος του για να δείχνει την χαρά του στο αφεντικό του. Βλέπετε, ελλείψει εμφανούς ουράς, δεν μπορεί να κάνει ότι κάνουν …
και οι σκύλοι του καναπέ όταν θέλουν να κάνουν χαρές σε όποιον αναγνωρίζουν ως αφεντικό τους. Από κοντά κι ο κ. Βενιζέλος, ο οποίος λόγω εκτοπίσματος του είναι αδύνατο ακόμη και να κουνήσει τα πόδια του.

 

 

Όμως, το σημαντικό είναι αλλού. Βγήκαμε στις αγορές και κάθε πληρωμένο παπαγαλάκι των δανειστών, των τραπεζιτών και των κερδοσκόπων βγήκε για να πανηγυρίσει. Μεγάλη επιτυχία, είπε ο Σαμαράς στο διάγγελμά του. Τώρα πια όλα θα επανέλθουν στην προ των μνημονίων κατάσταση, δήλωσε ο Βενιζέλος, χωρίς αιδώ. Το ψέμα και η απατεωνιά σε διατεταγμένη υπηρεσία.

 

 

Αν βρισκόμασταν σε ευνομούμενο κράτος και υπήρχε ανεξάρτητη δικαιοσύνη, έστω και για τους τύπους, οι δηλώσεις Σαμαροβενιζέλου και λοιπών απατεώνων, θα είχαν προκαλέσει παρέμβαση εισαγγελέα. Θα αντιμετωπίζονταν όχι με όρους πολιτικής αντιπαράθεσης, αλλά ποινικής δικαιοσύνης. Δυστυχώς όμως στο οικόπεδο της κ. Μέρκελ, που για λόγους τοπογραφίας αποκαλείται Ελλάδα, οι εισαγγελείς και οι δικαστές της ηγεσίας της δικαιοσύνης, ασχολούνται στη συντριπτική τους πλειοψηφίας με το να παρέχουν νομική κάλυψη τις πράξεις δωσιλογισμού και εσχάτης προδοσίας της κυβέρνησης. Όπως άλλωστε έπραττε πάντα η ηγεσία της δικαιοσύνης κάθε φορά που η χώρα και ο λαός ξεπουλιότανε από τους ντόπιους κυβερνώντες σε αποικιοκράτες και κατακτητές.

 

 

Προσφάτως μάλιστα με το φετβά της κ. εισαγγελέως του Αρείου Πάγου επιβλήθηκε ακόμη και προληπτική λογοκρισία για την προστασία της εγκληματικής συμμορίας που κατέχει την κυβέρνηση του τόπου. Σε λίγο, όπως το πάνε, θα απαγορευτεί οτιδήποτε λέγεται εναντίον της κυβέρνησης και των μεγάλων εταίρων μας εξ Ευρώπης, ή εξ Εσπερίας, καθ’ ότι ο κυβερνητικός έλεγχος των ΜΜΕ δια μέσου των χρηματοδοτήσεων και των διαπλεκόμενων καναλαρχών δεν επαρκεί πλέον. Ο λαός δεν μασά πια και οι σφετεριστές της εξουσίας, δεν το έχουν σε τίποτε να μας βάλουν όλους στο γύψο.

 

 

«Επιτυχία» το πρόσθετο χρέος

 

 

Τι συνέβη λοιπόν; Η κυβέρνηση, παρά την διάψευση των δημοσιευμάτων από το υπουργείο οικονομικών στις 7 Απριλίου, επιχείρησε να δανειστεί 2,5 δις ευρώ με έκδοση πενταετούς ομολόγου όχι σε ανοιχτή δημοπρασία, αλλά με άνοιγμα βιβλίου προσφορών από συγκεκριμένες τράπεζες – τις γνωστές που μας οδήγησαν στην χρεοκοπία – ώστε να τηρηθούν κατά τα γράμμα όσα προφανώς είχαν συμφωνηθεί ήδη στο παρασκήνιο.

 

 

Έτσι η κυβέρνηση εμφανίστηκε να δανείζεται από τις αγορές 2,5 δις ευρώ με επιτόκιο σχεδόν 5% και διάρκεια αποπληρωμής 5 έτη. Έτσι ο ελληνικός λαός φορτώθηκε πρόσθετο χρέος για την επόμενη πενταετία τρέχουσας αξίας άνω των 3,25 δις ευρώ. Κι αυτό θεωρείτε επιτυχία. Όπως επιτυχία θεωρήθηκε και το αγγλικό δίκαιο που διέπει αυτό το πενταετές ομόλογο.

 

 

Για ποιο λόγο έπρεπε να βγει η χώρα στις αγορές; Γιατί έπρεπε να δει αν έχει κερδίσει την χαμένη «αξιοπιστία» της, μας λένε παπαγαλάκια και κυβερνώντες. Ας το δεχτούμε προς στιγμή για να ρωτήσουμε: Γιατί αυτό έπρεπε να το κάνει σε προεκλογική περίοδο και μάλιστα με τόσο υψηλό επιτόκιο; Καμιά σοβαρή απάντηση.

 

 

Θα πρέπει να θυμίσουμε ότι έως τα τέλη του 2009, πριν δηλαδή μας δρομολογήσουν για τον μηχανισμό στήριξης και μας καταστήσουν επίσημα δουλοπαροικία του χρέους, οι ελληνικές κυβερνήσεις δανείζονταν με μέσο σταθμικό επιτόκιο κάτω από 4%. Το 2009, χρονιά καμπής και κρίσης, η μέση διάρκεια δανεισμού ήταν 5,6 χρόνια και το μέσο σταθμικό επιτόκιο ήταν 4,1%. Η τελευταία έκδοση ομολόγων πριν αρχίσει η πίεση των αγορών προκειμένου να οδηγήσουν την Ελλάδα σε ελεγχόμενη από τους δανειστές χρεοκοπία, ήταν το Νοέμβριο 2009, όταν το Ελληνικό Δημόσιο πραγματοποίησε κοινοπρακτική έκδοση δεκαπενταετούς ομολόγου αξίας 7 δις ευρώ σταθερού επιτοκίου 5,30% ετησίως και λήξης 20 Μαρτίου 2026.

 

 

Με άλλα λόγια το κόστος δανεισμού που καλείται να πληρώσει ο ελληνικός λαός για την φιέστα που ονομάστηκε έξοδος στις αγορές, είναι κατά πολύ υψηλότερος από την εποχή που οι αγορές ήταν σε κρίση και έπεφταν. Μας λένε βέβαια ότι το κόστος αυτό του δανεισμού θα πέσει αν συνεχίσουμε στην ίδια πορεία, αλλά το ερώτημα παραμένει: Ακόμη κι αν τα δεχτούμε όλα αυτά, γιατί έπρεπε να βγει η Ελλάδα την συγκεκριμένη στιγμή στις αγορές και να πληρώσει υπέρογκο κόστος δανεισμού;

 

 

Δεν θα μπορούσε να περιμένει, λέμε εμείς αφελώς, ώστε να επικυρωθούν τα θετικά δεδομένα – για τα οποία μιλά ασύστολα η κυβέρνηση – για να πέσει το κόστος δανεισμού; Γιατί αυτός ο πειραματισμός, που καλείται να τον πληρώσει ακριβά ο ελληνικός λαός και μάλιστα στο αγγλικό δίκαιο, χωρίς να έχει ανακοινώσει η κυβέρνηση σε ποια δικαιοδοσία δικαστηρίων έχει αναθέσει το συγκεκριμένο ομόλογο. Στα αγγλικά, ή στα δικαστήρια του Λουξεμβούργου;

 

 

Δυο προφανείς λόγοι

 

 

Αυτό που θέλουμε να πούμε με όλα αυτά τα αφελή ερωτήματα είναι το εξής απλό: ακόμη κι αν αποδεχτούμε την λογική της κυβέρνησης και των αφεντικών της, δεν υπήρχε κανένας εμφανής λόγος να προχωρήσει σε έξοδο στις αγορές μια μέρα πριν έρθει στην Ελλάδα η Μέρκελ. Εκτός από δυο προφανείς. Από την μια, ο προεκλογικός πανικός μια κυβερνώσας παράταξης που καταρρέει εκλογικά. Από την άλλη, η ανάγκη να συγκαλύψει η κυβέρνηση το παραμύθι του λεγόμενου πρωτογενούς πλεονάσματος.

 

 

Ωστόσο, πέρα απ’ όλα αυτά. Πέρα από το γεγονός της σκοπιμότητας του συγκεκριμένου δανείου και της φάρσας που αποκλήθηκε έξοδος στις αγορές, το θεμελιώδες, βασικό ερώτημα παραμένει. Γιατί είναι καλό να βγαίνουμε στις αγορές; Από πού κι ως πού; Γιατί το να συνεχίσει κανείς την πρακτική που οδήγησε την Ελλάδα στην χρεοκοπία, είναι καλό για την χώρα και τον λαό; Το γιατί είναι καλό για τους τοκογλύφους και τους κερδοσκόπους είναι απολύτως κατανοητό. Με τον τρόπο αυτό η Ελλάδα θα συνεχίσει να δανείζεται εσαεί για να τους πληρώνει. Μέχρι τελικής πτώσεως.

 

 

Η απάντηση που δίνουν τα παπαγαλάκια είναι τραγικά απλοϊκή σε βαθμό ηλιθιότητας: Μα έτσι κάνουν όλα τα πολιτισμένα κράτη. Η αλήθεια είναι ότι το κάνουν μόνο όσα κράτη ελέγχεται η διακυβέρνησή τους από τις χρηματαγορές μέσα από την εξαγορά του πολιτικού τους προσωπικού κι όχι μόνο. Τα κράτη δανείζονται ανεξέλεγκτα γιατί υπάρχουν στις τερατώδεις διεθνείς τράπεζες και στους κερδοσκόπους τεράστιες ποσότητες δανειακού κεφαλαίου, που μπορεί να αποδώσει κέρδος, δηλαδή τόκο, μόνο αν τα κράτη συνεχίσουν να δανείζονται εσαεί.

 

 

Πότε πρέπει να δανείζεται το κράτος;

 

 

Για να δούμε όμως τι λέει και η επιστήμη. Πότε πρέπει να δανείζεται ένα κράτος; Ο Ξενοφών Ζολώτας μελετώντας την δανειακή επιβάρυνση της Ελλάδας, που την οδήγησε στην χρεοκοπία του 1932 είχε καταλήξει στο εξής συμπέρασμα: «Γνώμονα της δανειακής του Κράτους πολιτικής τόσον δια τα εξωτερικά όσον και δια τα εσωτερικά δάνεια δέον να αποτελέση η οικονομική αρχή της αμέσου αποδοτικότητας. Ουδέν δάνειον πρέπει εις το μέλλον να συνάπτεται, του οποίου η άμεσος αποδοτικότης δεν είναι εκ των προτέρων εξησφαλισμένη.» (Ξ. Ζολώτα, Η Δανειακή Επιβάρυνσις της Ελλάδος, Αθήναι, 1931, σ. 109.)

 

 

Τι σημαίνει αυτό; Ότι το κράτος δεν πρέπει να δανείζεται παρά μόνον αν έχει εκ των προτέρων εξασφαλίσει τα πρόσθετα έσοδα, δηλαδή την άμεση απόδοση, με βάση τα οποία θα αποπληρωθεί αν όχι όλο, τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος των απαιτούμενων τοκοχρεολυσίων του συγκεκριμένου δανείου. Διαφορετικά δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να δανείζεται διότι πολύ απλά αργά, ή γρήγορα θα οδηγηθεί στην χρεοκοπία.

 

 

Ίσχυσε ποτέ αυτός ο κανόνας για τον δανεισμό του ελληνικού κράτους. Ούτε κατά διάνοια. Ο Άγγελος Αγγελόπουλος που μελέτησε το δημόσιο χρέος της Ελλάδας είχε καταλήξει σ’ ένα συμπέρασμα που ισχύει ακόμη και σήμερα: «Το μεγαλύτερον μέρος του προϊόντος των συναπτόμενων δανείων διετίθετο δια την εξόφλησιν των οφειλομένων τοκοχρεωλυσίων, δια την πληρωμήν μεσιτειών και προμηθειών, το δε εναπομένον εσπαταλάτο δια διαφόρους σκοπούς, χωρίς μάλιστα να ερωτάται και η χώρα η οποία συνήπτε τα δάνεια και η οποία ανελάμβανε την υποχρέωσιν της τοκοχρεωλητικής εξοφλήσεως τούτων.» (Α. Αγγελόπουλου, Το Δημόσιον Χρέος της Ελλάδος, Αθήναι, 1937, σ. 83)

 

 

Χωρίς λοιπόν οι κυβερνήσεις να ρωτάνε την «χώρα», δηλαδή τον λαό, που φορτώνεται τα χρέη και την αποπληρωμή τους, συνάπτουν δάνεια για να πληρώσουν παλιότερα δάνεια, να εξυπηρετήσουν ημετέρους και κερδοσκόπους και λαφυραγωγήσουν το δημόσιο. Έτσι επήλθαν οι τέσσερεις ιστορικές χρεοκοπίες του ελληνικού κράτους. Με τον ίδιο τρόπο οδηγηθήκαμε και στη σημερινή χρεοκοπία.

 

 

Χειρότερη από ποτέ η δανειακή επιβάρυνση

 

 

Γιατί λοιπόν είναι καλό να βγούμε στις αγορές ξανά; Γιατί θα πρέπει να επαναλάβουμε την ίδια ακριβώς πρακτική που οδήγησε το κράτος σε απανωτές χρεοκοπίες; Το ζητούμενο δεν είναι να βγούμε στις αγορές για να δανειστούμε εκ νέου, αλλά να απεξαρτηθούμε σαν οικονομία και σαν κράτος από το χρέος.

 

Μήπως έγινε κάτι τέτοιο και δεν το καταλάβαμε; Κάθε άλλο. Η συγκριτική, αλλά και η απόλυτη δανειακή επιβάρυνση της Ελλάδας σήμερα είναι χειρότερη παρά ποτέ σε συνθήκες μιας πρωτοφανούς συνεχιζόμενης συρρίκνωσης της οικονομίας.

 

 

Χαρακτηριστικά μπορούμε να αναφέρουμε ότι το συνολικό χρέος της κεντρικής κυβέρνησης ως ποσοστό του ΑΕΠ ήταν 109,2% το 2002 – δηλαδή την χρονιά που η Ελλάδα εισήλθε στο ευρώ. Το 2009 είχε φτάσει στα 129,2%. Το 2010 εκτινάχθηκε στα 153,2%, το 2011 στο 176,5%, το 2012 έπεσε προσωρινά στο 158,0% για να φτάσει τελικά το 2013 στο 179,0%!

 

 

Και δεν είναι μόνο αυτό. Η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη αν υπολογίσει κανείς το συνολικό χρέος της κεντρικής κυβέρνησης στο καθαρό διαθέσιμο εθνικό εισόδημα. Το 2002 το συνολικό χρέος αντιστοιχούσε στο 122,1% του καθαρού διαθέσιμου εθνικού εισοδήματος. Το 2009 είχε φτάσει στο 155,7%. Το 2010 εκτινάχθηκε στο 190,4%, το 2011 στο 227,0%, το 2012 προσωρινά έπεσε στο 201,6%, ενώ το 2013 εκτινάχθηκες στο 238,5%.

 

 

Πώς γίνεται με 129,2% χρέος στο ΑΕΠ να χάνει η Ελλάδα την «αξιοπιστία» της στις αγορές και την ανακτά με 179,0%! Και μάλιστα όταν το εθνικό εισόδημα της Ελλάδας συρρικνώνεται με ρυθμούς υπερδιπλάσιους σήμερα – ετήσια και σε τρέχουσες τιμές – απ’ ότι το 2009! Ποιος θα δάνειζε μια χώρα σαν την Ελλάδα υπό τέτοιες συνθήκες συρρίκνωσης και εκτίναξης του χρέους της; Μόνο όποιος γνώριζε ότι η χώρα έχει παραδοθεί ολοκληρωτικά στους δανειστές της, έχει υποθηκευτεί η δημόσια και ιδιωτική περιουσία των πολιτών της και έχει καταλυθεί κάθε έννοια ασυλίας του κράτους που προστατεύει τον σκληρό πυρήνα των δημόσιων αγαθών και δεν επιτρέπει στους δανειστές να το θέσουν υπό εκκαθάριση.

 

 

Με άλλα λόγια, η Ελλάδα απέκτησε «αξιοπιστία» καθώς μετατράπηκε σε ξέφραγο αμπέλι για κάθε αρπακτικό των αγορών, σε ανοχύρωτη χώρα, έρμαιο των δανειστών της. Εξ ου και το αγγλικό αποικιοκρατικό δίκαιο στα νέα ομόλογα και γενικότερα στο καθεστώς δανεισμού της χώρας.

 

 

Οι διαπιστώσεις του Τσίπρα

 

 

Είναι γεγονός ότι σχετικά με την όλη υπόθεση της εξόδου προς τις αγορές το σύνολο της αποκαλούμενης αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης έκανε ανάλογες διαπιστώσεις κι έμεινε σ’ αυτές. Ειδικά ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Τσίπρας σε ομιλία του στο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Αριστεράς την Πέμπτη, 10/4, κατήγγειλε την επιχείρηση εξόδου στις αγορές λέγοντας ότι «τώρα τρόικα και ελληνική κυβέρνηση, αποφάσισαν να ξαναβγούν στις αγορές με παρόμοιο επιτόκιο, όσο ακριβώς ήταν όταν το θεωρήσανε απαγορευτικό και αποχώρησαν από αυτές. Και όχι μόνο τώρα δε το θεωρούν απαγορευτικό αλλά πανηγυρίζουν κιόλας, που θα δανειστούν 2,5 δις με πενταετή ομόλογα που θα αποδώσουν εγγυημένα κέρδη στους “επενδυτές” πάνω από 600 εκατομμύρια ευρώ. Δηλαδή επιβαρύνουμε το χρέος, πριμοδοτούσε τους κερδοσκόπους με τοκογλυφικά επιτόκια. Και πανηγυρίζουμε από πάνω.»

 

 

Προσέξτε την επιχειρηματολογία. Είναι βάσιμη; Απολύτως. Όμως δεν σταμάτησε σ’ αυτές τις επισημάνσεις, προχώρησε κι άλλο: «Αγαπητοί φίλοι, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όσοι επιθυμούν να κρύψουν την ανθρωπιστική κρίση που προκάλεσαν τα μνημόνια λιτότητας στην Ελλάδα και κυρίως όσοι επιθυμούν να συνεχιστεί το μαρτύριο της λιτότητας για τον ελληνικό λαό και μετά τις ευρωεκλογές, πήραν τον κύριο Σαμαρά και τον κύριο Βενιζέλο από το χέρι και τους έβγαλαν προεκλογικά στην αγορά. Στέλνοντας το λογαριασμό στον ελληνικό λαό. Διότι εκτός από προεκλογικό επικοινωνιακό δώρο της ελληνικής κυβέρνησης προς τη κ. Μέρκελ, δώρο που θα πληρωθεί όμως με τα λεφτά των Ελλήνων φορολογουμένων, η έξοδος αυτή αποτελεί και έγκλημα εις βάρος του Ελληνικού αλλά και όλων των ευρωπαϊκών λαών, αφού ενταφιάζει τη συζήτηση και τη προοπτική αναδιάρθρωσης του χρέους, διαγραφής μεγάλου μέρους του.»

 

 

Ο αναγνώστης οφείλει να προσέξει ιδιαίτερα αυτό το «διότι» του κ. Τσίπρα. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί έχει δίκιο. Αυτό φάνηκε κι από τις δηλώσεις αξιωματούχων του Βερολίνου, αλλά και της ΕΕ, οι οποίοι θεώρησαν ότι η «επιτυχημένη» έξοδος της Ελλάδας της αγοράς, μετατρέπει – άκουσον, άκουσον – το δημόσιο χρέος της χώρας σε βιώσιμο. Με άλλα λόγια, θεωρούν ότι από την στιγμή που η χώρα μπορεί να βγει στις αγορές και να δανειστεί, τότε μπορεί να πληρώσει το χρέος της κι επομένως αποκλείεται κάθε συζήτηση μείωσής του. Τόσο απλά.

 

 

Ο κ. Τσίπρας καταγγέλλει αυτή την μεθόδευση 15 ημέρες τώρα. Και καλά κάνει. Όμως, γιατί μένει μόνο στην καταγγελία; Γιατί διαπιστώνει απλά αυτήν την κατάφωρα καταχρηστική πρακτική από την τρόικα και την κυβέρνηση, η οποία δεν διαθέτει πια κανένα λαϊκό, ή εκλογικό έρεισμα, και δεν κάνει το επόμενο αυτονόητο βήμα; Να δηλώσει δηλαδή ευθαρσώς ότι ο ίδιος, ως μέλλων πρωθυπουργός της Ελλάδας, και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να αναγνωρίσουν το συγκεκριμένο ομόλογο ως χρέος του ελληνικού λαού. Κι επομένως όποιος το αγοράσει, απλά θα χάσει τα λεφτά του.

 

 

Αν έκανε μια τέτοια δήλωση ο κ. Τσίπρας δυο μέρες πριν την έκδοση του ομολόγου, πολύ απλά κανένας δεν θα τολμούσε να το αγοράσει. Θα τίναζε την όλη φιέστα στον αέρα. Βέβαια, θα προσέλκυε τη μήνη όλου του ελεγχόμενου τύπου, της τρόικας, αλλά και της κυβέρνησης. Θα υποστήριζαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τινάζει την «εθνική προσπάθεια» στον αέρα. Ε, και λοιπόν; Τι σημασία έχει; Τι προέχει; Οι κομματικές ισορροπίες και οι ενδόμυχες φοβίες του ΣΥΡΙΖΑ ή το συμφέρον του λαού και της χώρας;

 

 

Αν λοιπόν ήθελε ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσαν να αντιδράσουν ακυρώνοντας την φιέστα και με μια απλή δήλωσή τους να θέσουν θέμα βιωσιμότητας του δημοσίου χρέους της Ελλάδας; Ειλικρινά, αν είναι στ’ αλήθεια διατεθειμένοι να θέσουν θέμα βιωσιμότητας και μείωσης – όπως λένε – του δημόσιου χρέους της χώρας, τότε γιατί δεν ξεκινούν από αυτό το ομόλογο; Τι φοβάται; Κι αν φοβάται τώρα στην αντιπολίτευση να θέσει θέμα για ένα χρέος 2,5 δις ευρώ, τότε πώς θα θέσει αύριο ζήτημα για ολόκληρο το δημόσιο χρέος;

 

 

Στην πράξη τι κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ; Πετυχαίνει να νομιμοποιήσει αυτό που καταγγέλλει. Δηλαδή, να νομιμοποιήσει όχι μόνο μια σκανδαλωδώς στημένη έξοδο στις αγορές, αλλά και τον ενταφιασμό της συζήτησης για την προοπτική διαγραφής μεγάλου μέρους του χρέους. Παρέχει με ακλόνητα επιχειρήματα τους δανειστές της χώρας ώστε υπό το σημερινό καθεστώς δανεισμού να μην δεχτούν ούτε καν στο τραπέζι μιας πιθανής διαπραγμάτευσης να τεθεί θέμα ακόμη κι ενός απλού «κουρέματος» του δημοσίου χρέους της Ελλάδας. Εδώ δεν τολμά να μην αναγνωρίσει ένα απλό πενταετές ομόλογο όντας αντιπολίτευση, που στο κάτω-κάτω της γραφής δεν έχει καμιά υποχρέωση να κάνει κάτι, θα αμφισβητήσει το μεγαλύτερο μέρος του χρέους, όταν θα είναι στην κυβέρνηση και εκτεθειμένη πανταχόθεν; Μόνο ανόητοι, ή άμυαλοι μπορούν να απαντήσουν θετικά.

 

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 13/4/2014

 

μέσω Η Ελλάδα ήταν το δείπνο στο «πάρτι της εξόδου»!.

Και στο βάθος… Φως.

Originally posted on Ε.ΠΑ.Μ. Πάτρας:

fos

γράφει ο Γιάννης Σιδέρης*

«Στην Ελλάδα έγιναν πάρα πολλά, υπάρχουν πειστήρια ότι η προσπάθεια αποδίδει. Ξέρω ότι οι άνθρωποι περνούν δύσκολα και θα συνεχίσουν να περνούν δύσκολα γιατί υπάρχουν κι άλλα να γίνουν…”
Έτσι ξεκίνησε τις δηλώσεις της η γερμανίδα καγκελάριος Άνκελα Μέρκελ, κατά την επίσκεψή της στην χώρα μας. Κι ενώ οι πανηγυρισμοί της κυβέρνησης Σαμαρά καλά κρατούν και ενώ τα συστημικά ΜΜΕ προσπαθούν να μας πείσουν ότι η χώρα βρίσκεται στην απαρχή της εξόδου από την κρίση, η ίδια η Μέρκελ δεν αφήνει κανένα περιθώριο αισιοδοξίας.

Η πραγματική ερμηνεία των παραπάνω λόγων της, αν δωθεί πέρα και έξω από εσκεμμένες παραμορφώσεις των γνωστών κέντρων, είναι ουσιαστικά λόγος κενός και η μόνη βέβαιη “υπόσχεση” που έδωσε στους Έλληνες πολίτες, είναι η συνέχιση της ίδιας καταστροφικής πολιτικής!

Κατ’ αρχάς και μόνο που η “Ελληνική κυβέρνηση” επαίρεται για την επιτυχία του προγράμματος που έχει επιφέρει τις γνωστές συνέπειες στην χώρα και…

View original 902 more words

Καζάκης: “Πολύ φοβάμαι ότι θα ζήσουμε πόλεμο”

kazakis

Ευρωεκλογές, φασισμός και εθνικό νόμισμα

«Είναι επιτακτική η οργάνωση του κόσμου»

Συνέντευξη στη Μαρία Ιερωνυμάκη

Ο Γενικός Γραμματέας του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου Δημήτρης Καζάκης, στο πλαίσιο της περιοδείας του στην Κρήτη, βρέθηκε στο Ρέθυμνο και συγκεκριμένα στο Εργατικό Κέντρο την π. Παρασκευή το απόγευμα, προκειμένου να παρουσιάσει την πρόταση του ΕΠΑΜ για μετάβαση σε εθνικό νόμισμα ως μέσο ανάκτησης της Εθνικής Κυριαρχίας. Ο κ. Καζάκης έχει ξαναεπισκεφθεί το Ρέθυμνο και έχει συνομιλήσει με πολίτες για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα.

 Πριν την ομιλία του στο Εργατικό Κέντρο συναντήσαμε τον κ. Καζάκη στα γραφεία του ΕΠΑΜ Ρεθύμνου και μας παραχώρησε συνέντευξη, κατά τη διάρκεια της οποίας μίλησε για τις Ευρωεκλογές και το στόχο που έχει θέσει το ΕΠΑΜ, τη μετάβαση σε εθνικό νόμισμα, την περίπτωση συνεργασίας του ΕΠΑΜ με άλλα κόμματα αλλά και το φασισμό.

 Ποιος είναι ο στόχος που θέτει το ΕΠΑΜ σήμερα και κατά πόσο είναι αυτός εφικτός;

Βασικό αντικείμενο και στόχος μας είναι η διαδικασία ανάκαμψης, αναδιοργάνωσης και ανοικοδόμησης της Ελλάδας. Το εθνικό νόμισμα και η διαγραφή του χρέους είναι οι βασικές αφετηριακές μας θέσεις. Για να υπάρξει ανάκαμψη θα πρέπει να ξεκινήσουμε με την καταγγελία του χρέους ως παράνομο, έτσι ώστε να σταματήσουμε να το πληρώνουμε. Το δεύτερο που πρέπει να γίνει είναι να φύγουμε από το ευρώ με μετάβαση σε εθνικό νόμισμα, διαδικασία  που θα διαρκέσει 10-12 μήνες. Γι’ αυτό, θα χρειαστεί να παρθούν μια σειρά πολιτικά μέτρα που θα ξεκινήσουν τη θωράκιση και την ανόρθωση της χώρας απέναντι σε πιέσεις, ώστε να χρηματοδοτηθεί μια νέου τύπου ανάπτυξη της χώρας. Αυτό περιλαμβάνει εθνικοποιήσεις των κεντρικών τραπεζών, αφού προχωρήσουμε σε πτώχευση αυτών, ώστε να γλιτώσει ο κόσμος από τα δάνεια και τα χρέη. Φυσικά, μετά θα πρέπει να προχωρήσουμε σε μία διαδικασία προκήρυξης συντακτικής εθνοσυνέλευσης με σκοπό νέο Σύνταγμα, έτσι ώστε να λήξει η περίοδος πολιτικής ανωμαλίας που έχει ξεκινήσει από το Μάιο του 2010. Με το νέο αυτό Σύνταγμα θα θωρακίζονται τα βασικά δικαιώματα του ελληνικού λαού και της χώρας, τα οποία έχουν τελείως καταπατηθεί.

Γιατί δε συνεργάζεται το ΕΠΑΜ με κάποιο από τα μεγάλα κόμματα;

Σε όλες τις εκκλήσεις συνεργασίας που έχουμε κάνει, δεν ανταποκρίθηκε κανένας. Από τις 8 Μαΐου 2012 κάνουμε συνέχεια προτάσεις να βρεθούμε με άλλες δυνάμεις. Έχουμε, όμως, μια βασική αρχή: δεν μπορούμε να συνεργαστούμε με κάποιον που δεν τον ξέρουμε. Θέλω να πω ότι δεν μπορεί να υπάρχει ειλικρίνεια στις σχέσεις αν δεν έχεις δει τον άλλον και αν δεν έχεις αγωνιστεί μαζί του για τις κατασχέσεις, τα εργασιακά και όλα τα ζητήματα που αφορούν τον κόσμο.

Το ΚΚΕ επειδή διατηρεί ένα είδος «παπιστικής» λογικής, θεωρεί ότι δεν πρέπει να απαντήσει καθόλου στις εκκλήσεις μας και είναι δικαίωμά του. Ο ΣΥΡΙΖΑ το ίδιο. Με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουμε κάνει κοινούς αγώνες σε πάρα πολλά μέτωπα, αλλά η κεντρική τους ηγεσία μας αντιμετωπίζει κάτι ανάμεσα σε φασίστες και εθνικιστές και γι’ αυτό θεωρώ ότι η κατάσταση αυτή είναι «σχιζοφρενική». Ο κ. Αλαβάνος μας απάντησε μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ότι δε θέλει συνεργασία και δεν του αρέσει το ότι ζητάμε την τιμωρία των ενόχων, συμπεριλαμβανομένων και των κομμάτων που συμμετέχουν στη Βουλή, τα οποία όμως δεν κάνουν τίποτα για να αναδείξουν το ζήτημα του πραξικοπήματος που έχει τελεστεί για την κατάλυση του Συντάγματος. Μάλιστα, πρόσφατα κατέταξε το ΕΠΑΜ λίγο ως πολύ στην ακροδεξιά. Ο κ. Κατσανέβας, μετά τη μεγάλη πάροδο χρόνου που δεν ανταποκρίθηκε σε κανένα από τα καλέσματά μας και αφού το σώμα του ΕΠΑΜ αποφάσισε να κατέβει αυτοτελώς στις Ευρωεκλογές, μόλις την π. εβδομάδα μας έστειλε μία επιστολή, αλλά εμείς αποφασίσαμε ότι δε γίνονται συνεργασίες την τελευταία στιγμή. Έτσι κι αλλιώς, πάντως, συνεχίζουμε να είμαστε ανοικτοί σε προτάσεις και δε θεωρούμε ότι κάτι που δε γίνεται σήμερα, δε θα γίνει αύριο.

Στις Ευρωεκλογές θα συμμετέχετε, ενώ σε αυτές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης όχι. Για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό και ποιο ρόλο θα διαδραματίσει ο ευρωβουλευτής σας, σε περίπτωση που υπάρξει αυτή η εξέλιξη;

Η απόφαση για κάθοδο στις Ευρωεκλογές πάρθηκε δημοψηφισματικά από τα μέλη του ΕΠΑΜ. Το ψηφοδέλτιο δε θα αποτελείται μόνο από μέλη ή φίλους του ΕΠΑΜ, καθώς γίνεται μια μεγάλη προσπάθεια ώστε να απαρτίζεται από ανθρώπους που αντιπροσωπεύουν αυτή την εθνική προσπάθεια, ανεξάρτητα αν είναι κοντά στο ΕΠΑΜ ή όχι. Το βασικό είναι να υποστηρίζουν τη φιλοσοφία και τα προτάγματά μας. Το ψηφοδέλτιό μας θα απαρτίζεται από υποψηφίους από τη Θράκη, την Μακεδονία, την Κρήτη, την Αθήνα, τα μεγάλα αστικά κέντρα και από άλλες περιοχές και θα είναι άνθρωποι που έχουμε γνωρίσει στους δρόμους και έχουμε κοινή πορεία.

Πολιτικός στόχος του ΕΠΑΜ είναι να αποτυπωθεί μία δυναμική τέτοια που να τοποθετεί τα προτάγματα και τη λογική του ΕΠΑΜ στο μεγάλο κάδρο της πολιτικής. Εάν βγάλουμε ευρωβουλευτή, θέλουμε αυτός να τηρεί όρους ανακλητότητας. Δηλαδή,  εάν το σώμα των μελών του ΕΠΑΜ αποφασίσει ότι πρέπει αυτός να φύγει ή να ανακληθεί, εκείνος να το τηρήσει. Το κίνημα, επιπλέον, συζητάει πολύ έντονα να υπάρχει μια περιοδικότητα, δηλαδή να μπορεί να φύγει αυτός και στη θέση του να μπει ο επόμενος ως επιλαχών, έτσι ώστε να δοκιμαστούν πολύ περισσότεροι στη μάχη του Ευρωκοινοβουλίου και να αποκτήσουν εμπειρία. Οπότε, θέλουμε ανθρώπους τους οποίους δε θα τους δελεάσουν τα λεφτά, δεν θα πουν ότι «εφόσον εκλέχθηκα δε θα φύγω από τη θέση αυτή». Θέμα μας είναι και η ηθική συγκρότηση κάποιου, με την έννοια της πολιτικής ηθικής και της στάσης απέναντι στη Δημοκρατία. Για εμάς, αυτή είναι μία πολύ βασική μάχη και ο λόγος είναι απλός. Δεν είμαστε σε μία ομαλή περίοδο, όπου διεκδικούμε το ΕΠΑΜ να καταλάβει θέσεις ή να προωθηθεί στον ευρύτερο μηχανισμό του κράτους. Μας ενδιαφέρει να δημιουργήσουμε προϋποθέσεις ανατροπής του καθεστώτος και η μάχη στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές για εμάς είναι τελείως δευτερεύουσα. Θέλουμε ο πολίτης να είναι στο κέντρο των εξελίξεων και ανατροπή και αναγέννηση της χώρας σε δημοκρατική βάση το ταχύτερο δυνατό.

Στο παρελθόν επανειλημμένα είχατε δηλώσει ότι πρόκειται να έχουμε κοινωνική εξέγερση. Πιστεύετε ακόμη ότι θα γίνει κάτι τέτοιο;

Θεωρώ ότι θα έχουμε τρομακτικές εξελίξεις το επόμενο διάστημα. Αυτή τη στιγμή ο λαός δοκιμάζει την τελευταία του αυταπάτη. Οι κυβερνώντες προσπαθούν να μεθοδεύσουν την αυξημένη αποχή, να δημιουργήσουν δηλαδή συνθήκες έτσι ώστε να είναι δύσκολο για κάποιον να ψηφίσει στις Ευρωεκλογές, πιστεύοντας ότι έτσι θα μειωθεί το αντίκτυπο της συντριβής. Δηλαδή, να μην είναι τόσο μεγάλη η διαφορά ανάμεσα στο πρώτο κόμμα και το δεύτερο, που αυτή τη στιγμή φαίνεται να είναι κοντά στις 15 μονάδες, ανεξάρτητα από το πόσο οι στημένες δημοσκοπήσεις, τη δείχνουν. Από την άλλη μεριά, η προσπάθεια της κυβέρνησης, και σε αυτό έπεσε στην παγίδα και ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι να αμβλύνουν τις εντυπώσεις συντριβής που θα υποστούν στις ευρωεκλογές μέσω των περιφερειακών εκλογών.

Το καλοκαίρι θα έχουμε μία ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης, όταν θα εμφανιστούν οι καινούριες συμφωνίες τις οποίες έχουν αποδεχτεί και υπογράψει. Πολύ φοβάμαι ότι θα ζήσουμε πόλεμο. Η χώρα είναι τελείως ανοχύρωτη, καθώς έχει καταρρεύσει σε όλα τα επίπεδα, και έτσι είναι πολύ εύκολος στόχος του οποιοδήποτε θέλει να κάνει μία πολιτική προβοκάτσια για ευρύτερες ανακατατάξεις γεωστρατηγικής στην περιοχή. Η κατάσταση επιδεινώνεται δραματικά και το δυστύχημα είναι ότι δε θα γίνει μια κοινωνική εξέγερση, προϊόν των μεγάλων κοινωνικών αγώνων του λαού, αλλά θα είναι μία κοινωνική εξέγερση που θα γεννηθεί μέσα από τις φοβίες του πολέμου, μέσα από μια πολεμική προβοκάτσια που θα γίνει σε βάρος της χώρας. Θα επέλθουν εθνικοί ακρωτηριασμοί που έχουν αποδεχτεί οι ίδιοι οι κυβερνώντες. Γι’ αυτό και εμείς από τη δική μας μεριά, πέρα από τους πολιτικούς στόχους που έχουμε, προετοιμαζόμαστε για μια τέτοια εξέλιξη και θεωρώ πως θα δοκιμαστούμε όλοι στη φωτιά και εκεί θα δούμε ποιος είναι από ατσάλι και ποιος από φελλό. Για εμάς είναι επιτακτική η οργάνωση του κόσμου, η δυνατότητα να ενισχυθούν οι πρωτοβουλίες, έτσι ώστε οι συλλογικότητες του λαού να αναλάβουν την υπεράσπιση της χώρας.

Το δυστύχημα και αυτό που δεν περίμενα είναι ότι ο ελληνικός λαός θα αφήσει την κατάσταση να φτάσει ως εδώ. Πίστευα ότι θα είχε το θάρρος να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα πιο έγκαιρα, ώστε να μη φτάσουμε στο αμήν που είμαστε τώρα.

Σε κάθε περίπτωση, στόχος μας είναι να διασωθεί η χώρα. Πρέπει, πάντως, να ξέρουμε πως η πατρίδα δεν πεθαίνει, αρκεί να πολεμήσεις και να την υπερασπιστείς. Αρκεί να δοθεί η δυνατότητα στον ελληνικό λαό να πατήσει στα πόδια του, να ελέγξει τη χώρα του και να μπορέσει να προχωρήσει μπροστά. Ελπίζω μετά τις Ευρωεκλογές να έχουμε τα δεδομένα εκείνα που να μας δίνουν την αισιοδοξία ότι ο λαός μας αρχίζει και αντιλαμβάνεται πλέον. Πρέπει, όμως, να αντιληφθεί πως όσο περισσότερο φοβάται, τόσο πιο επικίνδυνα γίνονται τα πράγματα. Όσο επιτρέπουμε να εξελίσσονται τα πράγματα έτσι, τόσο πιο άσχημα γίνονται και οι πιθανότητες να εμπλακούμε σε περιπέτειες είναι ακόμη μεγαλύτερες.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που χαρακτηρίζουν τους επαμίτες ως φασίστες. Για ποιο λόγο θεωρείτε ότι συμβαίνει αυτό;

Επειδή χρησιμοποιούμε και σηκώνουμε την ελληνική σημαία. Δυστυχώς, ένα κομμάτι της νεολαίας μας, το πολιτικοποιημένο κομμάτι που έχει ενταχθεί στην Αριστερά, έχει πάθει λοβοτομή. Δε διαβάζει και καταφεύγει σε ιδεολογικά εγχειρίδια για να καλυφθεί η αμάθεια, η ημιμάθεια και η θρησκοληψία του. Δεν υπάρχει μαζικό, λαϊκό, εργατικό, επαναστατικό κίνημα στην ιστορία που να μην είχε σαν κορυφαίο ζήτημα το θέμα της αυτοτέλειας του λαού, της αυτονομίας του τόπου, της ανεξαρτησίας της πατρίδας. Όπως έλεγε για την πατρίδα ο αναρχικός Μπακούνιν, «πατρίδα είναι εκείνο το προσφιλές αίσθημα του ανθρώπου για τα πατρώα του, για τις ρίζες του». Από την άλλη, το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα. Ο εργάτης, όμως, έχει και τη διεκδικεί με το αίμα και τον ιδρώτα του, γιατί εκεί είναι τα δικαιώματα και η ιστορία του. Το κεφάλαιο είναι το τέλος της ιστορίας. Η Δημοκρατία αποκτήθηκε από ανθρώπους που διεκδίκησαν τον τόπο τους και έχυσαν το αίμα τους γι’ αυτήν.

Σε εμάς ο εθνικισμός, και δικαίως, έχει αρνητικό πρόσωπο και δεν συνδέεται με τον πατριωτισμό. Στη Λατινική Αμερική, όμως, έχει θετικό πρόσωπο γιατί είναι η προσπάθεια διαμόρφωσης και πιστοποίησης ενός έθνους που έχει κοινές ρίζες.

Η μάχη ενάντια στο φασισμό είναι να υπερασπίζεσαι τη Δημοκρατία και να τη διεκδικείς για τον ίδιο τον λαό. Η απάντηση στο φασισμό είναι η ίδια η Δημοκρατία και όχι ο αντιφασισμός. Αντιφασισμός σημαίνει προσδιορίζομαι σε σχέση με το φασισμό και υιοθετώ τις δικές του λογικές στην προσπάθεια να τον αντιμετωπίσω. Αντίθετα, Δημοκρατία σημαίνει πως είμαι ενάντια σε κάθε λογική και πρακτική του φασισμού, διεκδικώντας τα δικαιώματα ενός ολόκληρου λαού, όσον αφορά στην αυτοδιαχείρισή του, την αυτονομία του, την ανεξαρτησία του, την κυριαρχία του στον τόπο του. Μόνο από τη σκοπιά της Δημοκρατίας μπορείς να πολεμήσεις το φασισμό.

Πηγή: rethemnosnews.gr

 

μέσω Καζάκης: “Πολύ φοβάμαι ότι θα ζήσουμε πόλεμο” | ΕΠΑΜ Πειραιά.

Το Ε.Πα.Μ. για το θέμα της Υγείας

Originally posted on Ε.ΠΑ.Μ. Πάτρας:

EPAM-banner-01ygeiaa

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Τίναξαν στον αέρα τα ασφαλιστικά ταμεία, εξαέρωσαν τα αποθεματικά τους, λοιδορούν την περιουσία τους, χαρίζουν το ήμισυ των συντάξεων κατευθείαν στους διεθνείς τοκογλύφους.

Κλείνουν τα νοσοκομεία. Απολύουν γιατρούς-διοικητικούς κ.λ.π. Απορυθμίζουν τις εργασιακές σχέσεις και απαξιώνουν ιατρονοσηλευτικό προσωπικό. Έβαλαν λουκέτο σε 250 μονάδες πρωτοβάθμιας υγείας (πολυιατρεία ΙΚΑ).

Δημιούργησαν 3.500.000 ανασφάλιστους (άνεργοι και οι οικογένειές τους) χωρίς πρόσβαση σε πρωτοβάθμια υγεία. Τα εκατομμύρια των νεόπτωχων αδυνατούν όλο και περισσότερο να συμμετέχουν στην αγορά ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, περιθωριοποιούνται και παραδίνουν την κατάσταση της υγείας τους στην τύχη.

Άφησαν τη χώρα και το λαό μας ανοχύρωτους μπροστά στην πιο μικρή επιδημία. Ενδεικτικά

View original 555 more words

ΕΠΑΜ: “MERKEL, RAUS!”

Originally posted on ΕΠΑΜ Πειραιά:

“Όσο και να βρέχει το Μέτωπο αντέχει!..”

EΠΑΜ_11_04_2014_002EΠΑΜ_11_04_2014_015EΠΑΜ_11_04_2014_017EΠΑΜ_11_04_2014_033

View original

%d bloggers like this: