ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΕΝΑ ΜΑΘΗΤΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣ Ε – Της Διονυσίας Ασπρογέρακα.

Αγαπημένε μου, σου γράφω με αφορμή το παρακάτω περιστατικό:

« Ήταν περίπου 9 το πρωί. Μπαίνει μέσα σε λεωφορείο στη γραμμή του Δαφνιού, ελεγκτής.
Ο κόσμος άρχισε να κοιτά αμήχανα μιας και πολλοί, φτωχοποιημένοι και άνεργοι, δεν είχαν εισιτήριο
Πηγαίνει στον πρώτο επιβάτη και διεξάγεται ο ακόλουθος διάλογος:

Ελεγκτής: Το εισιτήριο σας κύριε
Επιβάτης (25ρης): Δεν έχω, είμαι άνεργος εδώ και 1,5 χρόνο και ψάχνω για δουλειά
Ελεγκτής: Δεν μας ενδιαφέρει αυτό κύριε. Θα πρέπει να σας κόψω πρόστιμο. Δώστε μου σας παρακαλώ τα στοιχεία σας
Επιβάτης: Ονομάζομαι Θανάσης Καναούτης, οδός Αναπαύσεως 57 – Περιστέρι

Ο ελεγκτής έσκυψε το κεφάλι αντικρίζοντας την οργή στα μάτια του ανέργου επιβάτη καθώς και το βαρύ κλίμα που δημιουργήθηκε , σε βάρος του και από τους υπόλοιπους επιβάτες.

Πήγε κατευθείαν στον οδηγό, κάτι του είπε και κατέβηκε στην αμέσως επόμενη στάση χωρίς να βγάλει άχνα και σταματώντας τον έλεγχο.
Το συμβάν είναι αληθινό και συνέβη σε συναγωνιστή του Κινήματος Δεν Πληρώνω την στιγμή που ερχόταν να συμμετάσχει στην διαδήλωση διαμαρτυρίας μπροστά στο Υπουργείο Μεταφορών για την δολοφονία του 19χρονου Θανάση.»

Ίσως δε βρίσκεις κάποια σύνδεση ανάμεσα στο συμβάν και το λόγο για τον οποίο σου γράφω. Σε καλώ λοιπόν να κάνουμε μια μικρή αναδρομή σε στιγμές της κοινής μας πορείας. Φοίτησες σε ένα σχολείο που δεν αγαπούσες. Φαινόταν στο βαριεστημένο βλέμμα, στις νωθρές κινήσεις, στις κοφτές αναπνοές και τα συχνά ξεφυσήματα. Οι τάξεις –μικρές φυλακές ήταν αδύνατον να χωρέσουν τη ζωντάνια σου. Αυτό το γενικό αίσθημα της ασφυξίας ίσως βαραίνει ακόμα τον ύπνο σου, όπως και η διάθεση να το καταχωνιάσεις σε κάποιο ντουλαπάκι της μνήμης. Το σχολείο δεν σου έδωσε και πολλές ευκαιρίες για να ανακαλύψεις τις δυνάμεις σου ή να τις πολλαπλασιάσεις μαθαίνοντας να συνεργάζεσαι με το διπλανό σου.

Υπήρχαν όμως και κάποιες στιγμές που ζωντάνευες. Θυμάσαι; Πότε ήταν; Ήταν τότε που τα εκτός ύλης γίνονταν σημαντικότερα από τα εντός ή τότε που τα εντός ύλης είχαν σημείο εκκίνησης το δικό σου εντός. Ήταν τότε που ανακάλυπτες ότι τα «γράμματα» δεν είναι για λίγους κι εκλεκτούς ,αλλά για όλους, αρκεί να δίνεται στον καθένα το κατάλληλο πλαίσιο και η απαραίτητη ώθηση.. Γι΄ αυτό και όποτε τυχαία σε συναντώ, μου λες για εκείνες τις πρόβες μας για το θεατρικό που διασκευάσαμε, για τις πολύπαθες ηχογραφήσεις κάποιου τραγουδιού σου, για την ανάγνωση ενός ολόκληρου βιβλίου λογοτεχνίας μέσα στην τάξη. Ίσως κάποιες φευγαλέες αναμνήσεις αισθήσεων να υπάρχουν ακόμα. Θυμάσαι κάποιες φορές που μια ατάκα ή μια κίνηση πυροδοτούσε ομαδικό γέλιο; τα αντικείμενα που ζωντάνευαν και γίνονταν επιτέλους παρόντα στο χώρο και στο χρόνο; τα μέλη του σώματος που συντονίζονταν στον ίδιο ρυθμό; ή εκείνο το λυτρωτικό σπρώξιμο για να βγεις για πρώτη φορά στη σκηνή;

Έχεις αλήθεια αναρωτηθεί γιατί γίνονταν όλα αυτά; ήταν οι καλλιτεχνικές αναζητήσεις μιας εκκεντρικής καθηγήτριας; ήταν η διάθεσή σου απλώς να ξεδώσεις με κάτι που ανέτρεπε την κανονικότητα και τη ρουτίνα της σχολικής ζωής; Αν ήταν έτσι, γιατί κάθε φορά που συναντιόμαστε είναι σα να συνεχίζουμε μιαν αρχινισμένη από καιρό κουβέντα, και κάθε φορά χωρίζουμε με τη σιγουριά της επόμενης συνάντησης;

Ίσως τελικά είναι γιατί αυτός ο δεσμός δεν έχει να κάνει με τον τόπο και το χρόνο, αλλά με τα πράγματα που αγαπήσαμε και μοιραστήκαμε. Και μοιραστήκαμε τελικά τόσα πολλά μέσα σε τόσο λίγο χρόνο ,τόσο πολύτιμα και φωτεινά που καταφέρνουν να μας ζεσταίνουν την ψυχή και να μας ενώνουν ακριβώς τώρα που τα χρειαζόμαστε όσο τίποτε άλλο. «Μάθε παιδί μου κάτι χρήσιμο για τη ζωή σου» σου έλεγαν οι γονείς σου. Και τελικά να που έμαθες το χρησιμότερο και το κρισιμότερο. Να σπας την απομόνωσή σου φτιάχνοντας γέφυρες που θα σε φέρνουν στην άλλη όχθη του ποταμού : στο διπλανό σου. Έμαθες σιγά-σιγά ότι δεν έχει σημασία το αν θα μιλήσεις ή θα σιωπήσεις, το αν θα απαντήσεις εσύ πρώτος ή δεύτερος, το αν θα πάρεις τον πρώτο ή το δεύτερο ρόλο, το μεγαλύτερο ή το μικρότερο βαθμό . Όλα έχουν μια ροή και το πιο σημαντικό είναι να είσαι μέρος αυτής της ροής γιατί αυτό που μετράει είναι η ίδια η αρμονική κίνηση κι όχι η αγχώδης επίδειξη της δικής σου παρουσίας σε αυτήν.

Κι όταν διάβασα για το περιστατικό στο λεωφορείο του Δαφνιού, δε σου κρύβω ότι εσένα σκέφτηκα πάλι. Θυμάσαι στα παιχνίδια ρόλων πόσο πολύτιμη ήταν αυτή η σωτήρια απόσταση που σε χώριζε από τον ήρωα που υποδυόσουν; τον υποδυόσουν αλλά δεν ταυτιζόσουν με αυτόν. Διατηρούσες την αίσθηση της δικής σου ταυτότητας τη στιγμή ακριβώς που γινόσουν ένας άλλος. Στη σκηνή του λεωφορείου σε φαντάστηκα να μπαίνεις λίγο μετά και να παίρνεις τη θέση του 25χρονου,που κι εκείνος με τη σειρά του είχε πάρει τη θέση του Θανάση Καναούτη, που πριν δολοφονηθεί είχε πάρει τη θέση κάποιου άλλου νέου που τον είχαν εξίσου εξευτελίσει πριν πάρει τη θέση του στη μακριά αλυσίδα της μηχανής εξόντωσης… που είναι πλέον χρέος μας να σταματήσουμε. Και βάζω στο τέλος πληθυντικό όχι μόνο γιατί θα ήταν ανήθικο να σου ζητούσα να τη σταματήσεις κυρίως εσύ, αλλά γιατί σε αυτόν τον κώδικα τιμής –αρετή τον λέγαν κάποτε- το εγώ και το εσύ συμπυκνώνονται στο εμείς. Κι αυτό το εμείς δεν έχει να κάνει με εκείνο το δασκαλίστικο και υποκριτικό «εμείς» που ισοδυναμεί με εκατοντάδες φουσκωμένα «εγώ» αλλά με το ΕΜΕΙΣ το βιωμένο και ζυμωμένο με κοινές χαρές ,αγωνίες, θριάμβους και λύπες. Σε αυτό τον πόλεμο που βιώνουμε για να νικήσουμε θα χρειαστεί να αναστήσουμε όλες τις αρετές του Συμπολεμιστή που μόνο η δημοκρατία μπόρεσε και θα μπορέσει να αναδείξει.

«Όταν στην κλασική εποχή, στην κοινωνία πλέον της ελληνικής “πόλης –κράτους” , όπου έχει παγιωθεί το δημοκρατικό πολίτευμα, διαμορφώνεται η οπλιτική μεταρρύθμιση της “φάλαγγας” των οπλιτών, πλέον το κέντρο βάρους της άμυνας της πόλης μετατοπίζεται σε όλους τους οπλίτες, οι οποίοι συνεργάζονται συλλογικά και υπερασπίζονται την πόλη τους»

Σου φαίνονται μακρινά όλα αυτά; μα τα έχουμε ήδη βιώσει. Μια μετατόπιση πεδίου χρειάζεται μόνο, άγρυπνο βλέμμα, σύσφιξη των παλιών μας δεσμών και υπόσχεση ότι τους συμπολεμιστές μας θα τους φροντίζουμε και θα τους σεβόμαστε όπως ακριβώς και τότε τους συμπαίκτες μας στις φωτεινές ζώνες του γκρίζου σχολείου μας.

Με όλη μου την αγάπη

Η δασκάλα σου

Διονυσία Ασπρογέρακα

Α, και κάτι τελευταίο για το δρόμο: «..Είναι εξαιρετικά δύσκολο κάποιος να βλέπει να εκτιμούν κάτι δημόσια και να το καταφρονεί ως άχρηστο στην ιδιωτική του ζωή. Έτσι προσαρμόζονται οι συνήθειες του εκάστοτε ατόμου, από τις δραστηριότητες και τις αντιλήψεις της δημόσιας ζωής..» ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ, Λύσανδρος (Βίοι Παράλληλοι)

.

Advertisements

Posted on 25 Αυγούστου 2013, in ΝΕΑ. Bookmark the permalink. 3 Σχόλια.

  1. «Το συμβάν είναι αληθινό και συνέβη σε συναγωνιστή του Κινήματος Δεν Πληρώνω την στιγμή που ερχόταν να συμμετάσχει στην διαδήλωση διαμαρτυρίας μπροστά στο Υπουργείο Μεταφορών για την δολοφονία του 19χρονου Θανάση»

    Ώστε η κυρία Ασπρογέρακα είναι «αγωνίστρια» του «Κινήματος Δεν Πληρώνω»; Αυτά διδάσκει στα έρημα τα μαθητούδια της; Το τζαμπατζιλίκι; Κι όταν ακολουθούν κατά γράμμα τα διδάγματά της και συμβεί να σκοτωθούν, αντί να ντραπεί γι’ αυτά που τους μάθαινε, γράφει και «γράμματα», για να μας εξηγήσει ότι καλά κάνουν να ανώτερα πνεύματα, που βλέπουν το σχολείο σα φυλακή και μετρούν ανάποδα το χρόνο που θα κάνει για να τελειώσει το μάθημα;;;
    Ευτυχώς, όμως, που υπάρχουν και οι διάφορες κυρίες Ασπρογερακίνες, που κάνουν άλλου είδους μάθημα και γλιτώνουν τα παιδιά από την αυτοκτονία λόγω πλήξης.
    Υ.Γ. Η κα Ασπρογέρακα έχει δικάσει ήδη την υπόθεση του 19άχρονου και έχει αποφανθεί ότι ήταν δολοφονία. Μήπως θα έπρεπε να εξετάσει και κατά πόσο έχει ευθύνες για ότι έγινε και το «Κίνημα» στο οποίο ανήκει;

    • Πόσες φορές θα το πούμε; Αν στέλνετε το ίδιο σχόλιο παραπάνω από μία φορές (ακόμη και με διαφορετική ΙΡ δ/νση!!!) το wordpress είναι εξυπνούλι (σε αντίθεση με κάποιους γραφικούς στοχοπροσηλωμένους & παροπιδοφόρους) και σας βάζει στα σπαμ!!!
      Πάντως επιβεβαιώνεται ο αγώνας που καταβάλουμε ακούραστα , από ανθρώπους του συναφιού σου.

      Εσύ στοχοπροσηλωμένε και παροπιδοφόρε σχολιαστή, τα παιδιά σου, να τα μάθεις να είναι πιστά σκλαβάκια του Αφέντη τους. Να πληρώνοουν εισιτήριο και φόρους, και ΕΕΤΗΔΕ και χαράτσια και τέλη κυκλοφορίας και επιπλέον διόδια, λες και δεν έχει πληρώσει τέλη κυκλοφορίας, “μεταβλητά τέλη” στο λογαριασμό της ΔΕΗ και πάνω από όλα να ξεπληρώσει το χρέος που δημιούργησαν οι πολιτικοί του Αφέντες παίζοντας μπαρμπούτι με τα λεφτά των ταμείων κοινωνικής πρόνοιας & ασφάλισης και μετά δανειζόμενοι τρελλά δις για να τα καλύψουν. Αυτοί οι ίδιοι είναι που σε έπεισαν (και από ότι βλέπω έκαναν καταπλπηκτική δουλειά κιόλα!) πως εσύ φταις. Και άν δεν φταις εσύ, (γιατί το “γυαλί” των εργολάβων εφοπλιστών μηντιαρχών, σου έκανε φωτογραφικό πορταίτο πως ανήκεις στους άνθρωπους που την “πληρώνουν” για πράγματα που ο υπόλοιπος πλαντήτης έκανε) φταίει σίγουρα ο υπόλοιπος κοσμάκης που είναι γύρω σου , που περπατάει, ζει κι αναπνέει την ίδια θανατίλα με σένα. Μόνο που εσύ είσαι τόσο απόχαυνος και τυφλωμένος από το δηλητήριο που σου’ χυσαν στην ψυχή σου , την ήδη παραδωμένη στον Αφέντη (θέλει και μια αυτόβουλη πράξη να πουλήσεις την ψυχή σου στο διάβολο – τη τζίφρα σου με το αίμα σου) που τους νομίζεις όλους εχθρούς σου. Πως όλοι “αυτοί εκεί έξω” από το καβούκι σου που έχεις χωθεί για να προστατευθείς μικρό μου καβουράκι, φταίνε που εσύ περνάς δύσκολα. Μικρέ και Ταπεινέ Ανθρωπάκο, αν έχεις παιδιά , τα λυπάμαι που έχουν για παράδειγμά τους Εσένα. Προσκυνημένος σκύλος στην Αυλή του μεγάλου Βεζύρη. Κούνα την ουρίτσα σου να βρέξει κάνα κοκαλάκι. Για το καλό σου πεινάς, σου λέει ο Βεζύρης. Για να γίνει η κοινωνία πιο δυνατή. Ετσι. Για να μπορείς σε κάθε δελτίο των 8.00 των ΜΜΕ να ακούς το “βλέπουμε φως στην άκρη του τούνελ!” Και κουτάβια σαν εσένα να το πιστεύουν κιόλα! Και να ανακουφίζονται από την είδηση!
      Εγώ μένω ήσυχος πως η έμφυτη διερευνητικότητα και η αμφισβήτηση των νέων για τα πάντα, θα λειτουργήσει ανατρεπτικά στα σχέδια υποδούλωσης τους ενάντια σε κάθε απόπειρα, δικές σου ή αλλονών. Και θα τα βοηθήσει να βρουν το δρόμο τους.
      Είπα να μην γράψω ξανα στα σχόλια σου αλλα, είσαι έργο τέχνης!
      Ατομα σαν κι εσένα θα πρέπει να στειρώνονται από την ίδια την κοινωνία που ζουν. Για να σταματήσει να αναπαράγεται το έθνος των Εθελόδουλων Σκλάβων.
      Καλή σου τύχη στην αχανή άβυσσο του μυαλού σου…
      ΥΓ Η Κυρία Ασπρογέρακα δεν είναι μέλος των “Δεν Πληρώνω”. Αλλά …είπαμε…

  2. «Το συμβάν είναι αληθινό και συνέβη σε συναγωνιστή του Κινήματος Δεν Πληρώνω την στιγμή που ερχόταν να συμμετάσχει στην διαδήλωση διαμαρτυρίας μπροστά στο Υπουργείο Μεταφορών για την δολοφονία του 19χρονου Θανάση»

    Ώστε η κυρία Ασπρογέρακα είναι «αγωνίστρια» του «Κινήματος Δεν Πληρώνω»; Αυτά διδάσκει στα έρημα τα μαθητούδια της; Το τζαμπατζιλίκι; Κι όταν ακολουθούν κατά γράμμα τα διδάγματά της και συμβεί να σκοτωθούν, αντί να ντραπεί γι’ αυτά που τους μάθαινε, γράφει και «γράμματα», για να μας εξηγήσει ότι καλά κάνουν να ανώτερα πνεύματα, που βλέπουν το σχολείο σα φυλακή και μετρούν ανάποδα το χρόνο που θα κάνει για να τελειώσει το μάθημα;;;
    Ευτυχώς, όμως, που υπάρχουν και οι διάφορες κυρίες Ασπρογερακίνες, που κάνουν άλλου είδους μάθημα και γλιτώνουν τα παιδιά από την αυτοκτονία λόγω πλήξης.
    Υ.Γ. Η κα Ασπρογέρακα έχει δικάσει ήδη την υπόθεση του 19άχρονου και έχει αποφανθεί ότι ήταν δολοφονία. Μήπως θα έπρεπε να εξετάσει και κατά πόσο έχει ευθύνες για ότι έγινε και το «Κίνημα» στο οποίο ανήκει;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: